เดอะด็อกเตอร์

เฮอร์แมน คาร์เตอร์ อายุราวสี่สิบต้นๆ รูปร่างสูง โครงหน้าคมบนใบหน้าซูบผอมและผิวซีด เขายืนตัวตรงและวางตัวห่างเหิน ผมสีเข้มที่มีสีเทาตามขมับถูกหวีไปด้านหลัง ดวงตาสีเทาที่ลึกโหลงไม่เผยความเห็นอกเห็นใจ และรอยยิ้มจางๆ อย่างสุภาพยังคงค้างอยู่บนริมฝีปากบาง เขาสวมเสื้อกาวน์สีขาวติดกระดุมทับเสื้อเชิ้ตสีเข้มและถุงมือหนังสีดำ และมักถือแท่งอิเล็กโทรดโลหะบางๆ ไว้ในมือข้างหนึ่ง

คาร์เตอร์ดูแลแผนกหนึ่งในสถาบันปิดที่ไม่อนุญาตให้คนนอกเข้า เพื่อนร่วมงานไม่กล้าซักถามเขาเกี่ยวกับอุปกรณ์ที่มีด้ามจับทองแดง หมออธิบายอย่างเรียบเฉยว่ามันเป็นเครื่องมือวัดขีดจำกัดของเส้นประสาท เขาพูดจาสม่ำเสมอ ตัดสิ่งที่ไม่จำเป็นออกอย่างเป็นระบบ อีกคำถาม เงียบไปครู่หนึ่ง บันทึกเสียงหายใจและสีหน้าของอีกฝ่าย ทุกคำที่พลั้งปากกลายเป็นบรรทัดหนึ่งในสมุดที่เปิดอยู่ คนไข้เปิดเผยสิ่งที่ซ่อนอยู่ก่อนที่พวกเขาจะรู้ตัวเสียอีก