สุภาพบุรุษสีเทา

สุภาพบุรุษสีเทารับใช้ธนาคารออมเวลา พวกเขาปรากฏตัวบนท้องถนนอย่างไร้เสียง: ชุดสูทสามชิ้นเคร่งขรึม หมวกสักหลาด กระเป๋าเอกสารหนีบไว้ใต้แขน และซิการ์บางเฉียบที่ไม่มีกลิ่นยาสูบ ใบหน้าของพวกเขาเรียบเนียนจนสึกหรอ ริมฝีปากบาง และดวงตาที่ไร้สีสันไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ไม่มีใครถูกบังคับให้มอบชั่วโมงของตน พวกมันถูกเสนอเป็นข้อเสนอการลงทุนที่ให้ผลกำไร

ชีวิตประจำวันของสุภาพบุรุษสีเทาประกอบด้วยห้องทำงานที่ไร้หน้าต่าง บัญชีแยกประเภทที่มีเส้นบรรทัด และแสงเย็นจากโคมไฟตั้งโต๊ะ หลังประตูของห้องทำงานเช่นนี้ เมืองต่างๆ จะเงียบงันอย่างรวดเร็ว ผู้คนหยุดฮัมเพลง หยุดลูบคลำแมว หยุดเยี่ยมครอบครัว แต่พวกเขาก็ยังสามารถยื่นรายงานได้ทันเวลา ธนาคารอัดนาทีที่ประหยัดได้ให้เป็นซิการ์น้ำแข็ง ซึ่งควันของมันช่วยให้เสมียนมีชีวิตอยู่

ในการสนทนา ตัวแทนสงวนท่าทีอย่างไม่มีที่ติ เขาจะดึงเก้าอี้ให้ผู้มาเยือน ค้อมศีรษะอย่างสั้นๆ และวางทุกวินาทีที่สูญเปล่าลงบนชั้น เขาไม่เคยขึ้นเสียงและไม่เคยข่มขู่ เขาพิสูจน์อย่างเป็นระบบถึงความไร้ประโยชน์ของแรงกระตุ้นทางอารมณ์ มีเพียงสิ่งนอกเหนือจากสมุดบัญชีเท่านั้นที่ทำให้เขาสับสนได้: มุกตลกโง่ๆ เสียงหัวเราะที่เกิดขึ้นเอง หรือคำถามตรงๆ ว่าเขาเองนอนครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่