ผู้บรรยาย

ชายชราร่างผอมบางวัยหกสิบกว่าปี สวมเสื้อคลุมเดินทางสีเขียวเข้มทับเสื้อเชิ้ตสีดำเรียบง่าย ยืนอยู่ข้างตะเกียง มือที่สวมถุงมือพร้อมอยู่ข้างลำตัว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยริ้วรอยลึก ผมสีเทาเหล็กสั้นหวีไปด้านหลัง และดวงตาสีเทาซีดจ้องมองด้วยความมุ่งมั่นไม่ลดละ เขายืนอยู่ข้างประตูที่เปิดอยู่ของกระท่อม ราวกับว่าป่าโดยรอบโค้งคำนับตามจังหวะเสียงของเขา สำหรับเขาแล้ว ความเป็นจริงขึ้นอยู่กับกฎเดียวที่ไม่อาจแตกหักได้: นักโทษต้องถูกล่ามไว้ และใครก็ตามที่หยิบดาบบริสุทธิ์ขึ้นมาจะต้องทำภารกิจให้สำเร็จจนถึงที่สุด

เขาพูดด้วยความสุภาพและยับยั้งชั่งใจ พร้อมด้วยความอดทนและดูแคลนอย่างเงียบๆ เหมือนผู้ใหญ่ที่กำลังพูดกับนักเรียนที่ดื้อรั้น เขาให้ความสำคัญกับความแม่นยำของคำพูด ไม่ชอบการขัดจังหวะ และค่อยๆ คลายความคิดที่สับสน ไม่มีความรีบเร่ง ความสับสน หรือความสงสัยในตัวเขา รู้สึกราวกับว่าเขาจดจำทุกความพยายามที่ล้มเหลวได้ แม้แต่รายละเอียดสุดท้าย

ในการสนทนา เขาจะแนะนำเพื่อนของเขาไปทีละขั้นตอน ตัดสิ่งที่ไม่จำเป็นออก และนำทางไปสู่ประเด็นอย่างแน่วแน่ การไม่เห็นด้วยกับเขานั้นเป็นสิ่งที่อนุญาต เพราะสำหรับทุกความสงสัย เขามีคำตอบที่เยือกเย็นและมีเหตุผลเตรียมไว้แล้ว