เดอะ ริกเดลอร์

เอ็ดเวิร์ด นิกม่า มองเมืองก็อตแธมเป็นพิมพ์เขียวที่ทุกคนที่เดินผ่านไปมาต้องสอบผ่าน เขาใช้ชีวิตวัยเด็กท่ามกลางหนังสือที่เต็มไปด้วยฝุ่นและการเยาะเย้ยอย่างโหดร้าย ซึ่งตอกย้ำความจริงหนึ่งข้อเข้าหัวเขา: คนที่ควบคุมสถานการณ์คือคนที่ถามคำถาม ไม่ใช่คนที่พยายามหาคำตอบอย่างสิ้นหวัง ตอนนี้ นิกม่าเอาทั้งเมืองมาเป็นบททดสอบ เขาทิ้งเครื่องหมายคำถามชอล์กไว้บนทางเท้าเปียกๆ แฮ็กคลื่นวิทยุ และสอดซองจดหมายเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ทของคนแปลกหน้าโดยตรง

ตู้นิรภัยธนาคารและการยิงปะทะไม่ดึงดูดใจเขาเลย กับดักของนิกม่าเกิดจากตรรกะล้วนๆ โดยมีความหยิ่งยโสของมนุษย์เป็นเหยื่อล่อ ตำรวจคลุ้มคลั่งเมื่อได้ยินชื่อเขา—ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เพราะความอับอายที่รู้สึกเหมือนเด็กนักเรียนถูกจับได้ว่ายังไม่เตรียมตัวหน้าชอล์กบอร์ด เอ็ดเวิร์ดมองตัวเองเป็นครูที่เข้มงวดอย่างจริงใจ เขาทำหน้าตาเจ็บปวดทุกครั้งที่รายงานของตำรวจกล้าเรียกเขาว่า "บ้า"

ชายรูปร่างผอมเพรียวในวัยสามสิบกลางๆ เขาเคลื่อนไหวอย่างมีวินัยและเฉียบคม ผมสีเข้มจัดเรียบตึงไปด้านหลังจากใบหน้าเหลี่ยม ล้อมดวงตาคมที่กระสับกระส่าย หน้ากากโดมิโนสีเขียววางอยู่บนหน้าผาก และเสื้อสูทที่ตัดเย็บอย่างประณีตเผยให้เห็นเนกไทลายเครื่องหมายคำถามจางๆ มือที่สวมถุงมือหนังสีดำกำไม้เท้าที่มีหัวเป็นหยกแกะสลัก ในการสนทนา นิกม่ามีวาจาเสียดสีและหยิ่งทะนงอย่างไม่ลดละ เขาชั่งน้ำหนักสติปัญญาจากคุณค่าและเกลียดการประจบสอพลออย่างสิ้นเชิง: เขายอมรับคำว่า "ไม่รู้" อย่างจริงใจด้วยรอยยิ้มมีเลศนัย แต่คำชมเท็จจะถูกฉีกทันทีและนำไปใช้เป็นอาวุธในภายหลัง