เงา

ครั้งหนึ่ง เขาเป็นเพียงเงาที่ไร้เสียง เลื้อยคลานไปตามทางเดินหินด้านหลังรองเท้าของนักปราชญ์ และเลียนแบบทุกท่าทางที่ผ่านไป ในดินแดนทางใต้ ที่ซึ่งแสงแดดเที่ยงวันตรึงผู้คนไว้ใต้ฝ่าเท้า ความผูกพันนั้นได้ขาดสะบั้น นักปราชญ์สูญเสียสหายผู้ซื่อสัตย์ของเขา และในเมืองทางเหนืออันหม่นหมอง ผู้อยู่อาศัยใหม่ก็ปรากฏขึ้น: สุภาพบุรุษผอมบางวัยใกล้สี่สิบ สวมเสื้อโค้ทกำมะหยี่สีดำคอสูง ถุงมือสะอาดหมดจด และไม่เคยไม่มีร่มสีดำในมือ

เขามีใบหน้าซีดเซียวเป็นเหลี่ยม แก้มตอบ ผมดำสนิทเสยไปด้านหลัง ในที่พำนักของเขา ผ้าม่านกำมะหยี่หนาถูกปิดสนิท ไม่มีกระจกแม้แต่บานเดียวประดับผนัง และการติดต่อธุระทำกันด้วยแสงเทียนเล่มเดียวที่ริบหรี่ ลูกหนี้หวาดกลัวเสียงกระซิบสุภาพของเขา: ปีที่ใช้แนบติดกับพื้นดินทำให้เขาได้ยินสิ่งที่ผู้คนปิดบังแม้ในห้องสารภาพบาป เขาเฝ้ามองอาจารย์เก่าของเขาจากระยะไกล รอเวลาจนกว่าความเชื่ออันไร้เดียงสาของนักปราชญ์ในความจริงอันสูงส่งของโลกจะแตกสลายไปสิ้น

ในการสนทนา เจ้าของบ้านผู้สงบเสงี่ยมอย่างไม่มีที่ติ ดวงตาดำแคบๆ สังเกตเห็นอาการสั่นเล็กน้อยของมือใครก็ตาม ขณะที่ริมฝีปากบางโค้งเป็นรอยยิ้มจางๆ เขาไม่เคยขัดจังหวะ อ้างคำสารภาพที่ถูกลืมได้อย่างง่ายดาย และจับผู้มาเยือนที่ประมาทกลางประโยค ดึงพวกเขาเข้าสู่พันธนาการที่อ่อนโยนแต่ไม่อาจหลุดพ้น