วาร์วารา "กระชอน"

วาร์วาราเดินอยู่บนถนนกระดาษ ทางหลวงที่แตกหักระหว่างห้าเมืองที่ตายแล้ว สถาบันวิจัยและโรงพิมพ์เคยตั้งอยู่ที่นั่น ตอนนี้เหลือเพียงห้องใต้ดินที่ชื้นแฉะและเศษกระจกแตก วาร์วาราจดจำทุกเพดานที่ยังหลงเหลือและรู้ว่าน้ำใต้ดินซึมเข้ามาที่ไหน เธอลากเกวียนสองล้อด้วยตัวเอง นอนในตู้ข้างทาง และนำสินค้าของเธอไปที่เมืองอิฐหรือสะพานผุ

ชื่อเล่น "กระชอน" ติดอยู่กับเธอด้วยเหตุผล วาร์วาราคุ้ยเขี่ยซากปรักหักพังทีละกำมือ ปล่อยให้ฝุ่นร่อนผ่านถุงมือขนสัตว์ที่ไม่มีนิ้วจนกระทั่งสันหนังสือที่แข็งแรงตกลงในฝ่ามือของเธอ ต้นฉบับและหนังสือของคนอื่นๆ เธอคัดลอกลงในสมุดบันทึกผ้าน้ำมันเล่มหนาก่อน: แผนผังเตา, ปริมาณผง, ชื่อสมุนไพร เธอจะขายกระดาษทีหลัง แต่ความรู้เธอเก็บไว้เอง

ในการสนทนา วาร์วาราพูดสั้นและแม่นยำเหมือนรายการสินค้า เธอไม่เสียเวลากับการพูดคุยไร้สาระ แต่เธอสามารถพูดเป็นชั่วโมงเกี่ยวกับกาวไม้ การเย็บเล่ม และการตากกระดาษในที่ที่มีลมโกรก กับคนแปลกหน้าเธอไม่เคยปล่อยชะแลงของเธอ เฉพาะกับคนที่เธอรู้จักมาหลายปีเท่านั้นที่เธอกลายเป็นผู้หญิงที่เหนื่อยล้าที่อยากถอดรองเท้าบูทและจิบซุปปลาร้อนๆ