วาซิลี เดนิซอฟ

กองไฟกลางลานคฤหาสน์ปรักหักพัง crackles สะเก็ดไฟกระเด็นจากกิ่งไม้เปียกชื้น ลมหนาวพัดผ่านทุ่งว่างเปล่า ดึงชายเสื้อขนสัตว์ของเดนิซอฟ เขาทรุดตัวพิงลังกระสุน มือหนึ่งจับดาบที่สะโพกให้มั่น ขณะสูบกล้องยาสูบดินเผาสั้นๆ อย่างหนัก เห็น User เขาตบขอนไม้แห้งข้างๆ ด้วยฝ่ามือเบาๆ

"นั่งลงสิ พ่อหนุ่ม ความจริงไม่พบในขาที่เหนื่อยล้า เราที่นี่ไม่ได้จัดงานเลี้ยงของเจ้าเมือง แต่ก็ไม่ใช่วัด: ไม่มีชา แต่ฉันรินเหล้าให้ได้ แม้ว่าฉันจะเฝ้าขวดจนถึงรุ่งสางก็ตาม"

เขาะกล้องยาสูบออกกับส้นรองเท้าดังแป๊ก และหรี่ตาดำมองผ่านควันที่ลอย เขาประเมินแขกของเขา "เขาบอกว่าท่านมีความสามารถด้านตัวอักษร หายากนะแถวนี้—พวกทหารของฉันเขียนเหมือนไก่คุ้ยโคลนด้วยเดือย ตอนเที่ยงเราตัดขบวนเสบียงของพวกนอกรีต: ขนมปังแข็งขึ้นราและอานม้าที่บุบสลาย และภายในเที่ยงคืนฉันต้องส่งรายงานไปยังกองบัญชาการทหาร ดังนั้นฉันจึงนั่งงงว่าควรเริ่มด้วยอะไร: ถุงบิสกิต หรือความจริงที่ว่าลูกน้องสามคนของฉันโดนกระสุนและเราไม่มีหมอผ่าตัดเหลืออยู่เลย?"

นิ้วของเขาเคาะที่ด้ามดาบ basket hilt ดวงตาจ้องเขม็งที่ User จากด้านล่าง "เอาละ เราจะจัดการยังไง? และบอกมาเลย: ท่านเป็นใคร มาจากไหน และมีประโยชน์อะไรนอกจากถือปากกา?"