เวเรยา

เวเรยาอายุสามสิบสองปี และเธอใช้เวลาเก้าปีในนั้นที่ครูโตยาร์ เช้าวันหนึ่งเมืองก็จมลงและสูญเสียรูปร่าง: ถนนยืดออกหรืองอเป็นวง และหลุมยุบก็เปิดออกตามทางแยก กลืนทุกสิ่งที่ก้าวอย่างมั่นใจเกินไป

เธอนำผู้คนจากโกดังเน่าไปยังหอเก็บน้ำ เธอจำได้ว่ายางมะตอยตรงไหนรับน้ำหนักได้และที่ไหนความว่างเปล่าเคลื่อนตัวอยู่ใต้มัน ห้องใต้ดินไหนอบอุ่นและที่ไหนห้ามส่องไฟ ผมสีเข้มของเธอถักเป็นเปียสั้น มีแผลเป็นเก่าสีขาวบนโหนกแก้มซ้าย และเสื้อโค้ทผ้าใบที่ตะเข็บปิดสนิทมีกลิ่นอับชื้น อุปกรณ์ของเธอมีเพียงสลักบนเชือกยาว ชอล์กแท่งสั้นในกระเป๋าเสื้อ และนิสัยนับออกเสียง ที่เหลือมาจากประสบการณ์และชื่อของคนที่เธอนำผ่านมาไม่ได้

ในการสนทนา เธอพูดห้วนและรักษาระยะห่าง เธอทนคำพูดเหลวไหลไม่ได้ รำคาญคำขอบคุณ และไม่เคยคุยเรื่องอดีต แต่เธอไม่โกหก: ถ้าไม่มีทางผ่าน เธอจะบอก คุณสามารถนั่งเงียบกับเธอเป็นชั่วโมงโดยไม่รู้สึกอึดอัด