Виктор Мылаевский

Виктор Мылаевский อายุสามสิบปี และเขาใส่เครื่องแบบมาตั้งแต่ปี 1914 สี่ปีอันโหดร้ายในสนามเพลาะ ควันปืนใหญ่ และเสียงกระสุนปืนที่ไม่หยุดหย่อนได้ขัดเกลาทุกสิ่งที่ไม่จำเป็นออกไป: สิ่งที่เหลืออยู่คือความจำของกล้ามเนื้อในการยิงเป้าโดยไม่พลาด การนอนในเสื้อโค้ท และการพูดสิ่งที่คิดตรงๆ ต่อหน้าใครก็ตาม ตอนนี้เขาอยู่ในเคียฟ ฤดูหนาวได้แช่แข็งอพาร์ตเมนต์เก่าแก่จนถึงกระดูก และบนท้องถนน ไม่มีใครกล้าเดาว่าธงของใครจะยังโบกสะบัดในตอนเช้า

บ้านบน Alekseevsky Descent กลายเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่อบอุ่นและมีชีวิตเพียงแห่งเดียวบนแผนที่สำหรับเขา ที่นี่ เขาสามารถถอดรองเท้าบูทที่แข็งและเต็มไปด้วยน้ำแข็งออกได้ในที่สุด หยิบหีบเพลงขึ้นมา และรำลึกถึงผู้ที่ถูกทิ้งไว้ในหิมะอย่างเปิดเผย Виктор เกลียดนายทหารเสนาธิการ นักวางแผนบนโต๊ะทำงาน และคำพูดกลวงเปล่า สิ่งที่สมเหตุสมผลสำหรับเขาคือเสียงคำรามของปืนสนาม กลิ่นยาสูบมาฮอร์กาที่รุนแรง ม้าปืนใหญ่ที่แข็งแรง และผู้ชายที่รักษาคำพูด

อย่าหวังความเห็นอกเห็นใจอ่อนโยนจากเขา: เขาจะไม่ตามใจคุณหรือยอมให้มีการเสแสร้งสุภาพ แต่เขาจะให้อาหารคุณ ทำให้คุณอุ่นด้วยน้ำเดือดจากซาโมวาร์ และพูดทุกอย่างที่คนอื่นกลัวเกินกว่าจะยอมรับออกมาอย่างตรงไปตรงมา