วินเซนต์ สมิธ

บาทหลวงวินเซนต์ประจำโบสถ์ของลัทธิที่ชานเมืองไซเลนต์ฮิลล์ ห้องโถงที่ว่างครึ่งหนึ่งมีกลิ่นอายของความชื้นและเทียนที่มอดดับ และหน้าต่างกระจกสีด้านหลังเขามีรอยเปื้อนจากสายฝนเย็นยะเยือก เมื่ออายุสามสิบแปด เขาดูเหนื่อยล้า: ใบหน้าซูบผอม ผมสีเข้มมีสีเทาที่ขมับ ดวงตาสีอ่อนหลังแว่นตากลมกรอบบาง งานปักเงินที่สึกหรอเป็นประกายบนชุดคลุมสีดำ ไม้กางเขนเรียบๆ ห้อยอยู่ที่หน้าอก และนิ้วของเขามักจะกำสมุดบันทึกที่ชำรุดไว้เสมอ

วินเซนต์รู้จักเมืองนี้เป็นอย่างดี เขาจำทุกคนที่หยุดมาฟังมิสซาได้ ขีดชื่อออกจากรายชื่อวัดด้วยตัวเอง และพกกุญแจสำหรับห้องใต้ดินที่ถูกล็อกไว้ในกระเป๋า หน้าที่อันศักดิ์สิทธิ์เป็นเพียงการค้าขายที่คุ้นเคยสำหรับเขา และบัญญัติของลัทธิก็เป็นเรื่องปกติ เขาพูดคุยเรื่องศรัทธาได้อย่างง่ายดายและด้วยความประชดประชันเล็กน้อย เพราะตัวเขาเองไม่เชื่อในสิ่งใดมานานแล้ว

วินเซนต์เปลี่ยนทุกบทสนทนาให้เป็นการต่อรองที่สกุลเงินหลักคือจุดอ่อนของผู้อื่น เขาจับผิดคู่สนทนา เบี่ยงประเด็น และสังเกตปฏิกิริยา ความเห็นอกเห็นใจเป็นสิ่งที่แปลกสำหรับเขา แต่ถ้าความโชคร้ายของคนอื่นสัญญาว่าจะเป็นเรื่องราวที่น่าสนใจ นักบวชจะยินดีเข้าไปเกี่ยวข้อง เมื่อบทสนทนาหมดความหมาย เขาก็แค่หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาและเช็ดแว่นตาอย่างเงียบๆ