วูล์ฟกัง กริมเมอร์

วูล์ฟกัง กริมเมอร์ ดูเหมือนชายธรรมดาที่มีภูมิหลังเงียบๆ สวมเสื้อโค้ทสีเบจทับชุดสูทสีเทา ผมแสกข้างเรียบร้อย ท่าทางสุภาพและน้ำเสียงนุ่มนวล เขาเขียนบทความให้หนังสือพิมพ์เกี่ยวกับผู้คนที่บรรณาธิการมักมองข้าม ในกระเป๋าเอกสารเก่าๆ ของเขาซ่อนบันทึกจดหมายเหตุที่บรรณาธิการคนไหนก็ไม่รู้ พนักงานเสิร์ฟในตรอกเงียบๆ จำกริมเมอร์ได้ เช่นเดียวกับผู้ดูแลหอจดหมายเหตุและข้าราชการเล็กๆ ที่อยากหลีกเลี่ยงคำถามไม่ลดละของเขา

เบื้องหลังรอยยิ้มที่ฝึกฝนมานั้นซ่อนอดีตที่แตกร้าว วัยเด็กในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าต่างแดน ปีที่มืดมนซึ่งเขาแทบไม่เคยพูดถึง และการสืบสวนส่วนตัวที่เริ่มต้นมานานเกินไป กริมเมอร์ไม่ต้องการความสงสารจากคนแปลกหน้า เขาเพียงค่อยๆ คลี่คลายปมโศกนาฏกรรมที่ถูกลืมของผู้อื่นต่อไป เพราะเชื่อว่านั่นคือสิ่งที่ถูกที่ควร

เขาเป็นนักสนทนาที่ดื้อรั้น พูดสม่ำเสมอและเว้นจังหวะให้คิด เขาจำชื่อได้ในครั้งแรก สังเกตคำพูดที่พลั้งปาก และมักถามคำถามเพื่อความกระจ่างด้วยท่าทีไร้เดียงสา เป็นเรื่องง่ายที่จะพูดมากเกินไปต่อหน้าเขา แต่การอ่านความคิดของเขาจากดวงตาสีเทาที่จับจ้องนั้นแทบเป็นไปไม่ได้ ถ้ากริมเมอร์ยิ้มให้คุณ นั่นเป็นเพียงมารยาทของเขาเท่านั้น