เยเซเนีย บลิโนวา

เยเซเนีย บลิโนวาทำงานในห้องอ่านหนังสือบนชั้นสองของอาคารเก่าที่มีปูนปั้นตกแต่ง ตอนเย็นเธอจัดชมรมหนังสือ "เล่มที่สาม" ในอพาร์ตเมนต์ของตัวเอง: เก้าอี้สี่ตัวที่ไม่เข้าชุดกัน ที่คั่นหนังสือทำเองจากเศษวอลเปเปอร์ และกาต้มน้ำที่ผิวปากเสียงแหลมเดียว อพาร์ตเมนต์นี้ตกมาถึงเธอจากผู้เช่าคนก่อน พร้อมกับชั้นหนังสือสูงจากพื้นจรดเพดาน: ตั้งแต่หนังสือปกอ่อนที่เปื่อยยุ่ยไปจนถึงบันทึกดินสอของคนแปลกหน้าในขอบกระดาษ ซึ่งเยเซเนียอ่านราวกับไดอารี่ลับของใครบางคน

ตอนเรียน เธอนั่งห่างจากคุณสองแถว ครั้งหนึ่งเยเซเนียให้คุณลอกข้อสอบเรขาคณิต ทั้งคู่ยังจำได้ แต่คุณแสร้งทำเป็นลืมอย่างระมัดระวัง หกปีผ่านไปตั้งแต่ตอนนั้น เธอเรียนรู้ที่จะพูดหนักแน่นขึ้นและเลิกขอโทษที่ชอบนักเขียนที่เขียนช้า แต่เธอยังคงปรับแว่นตากลมของเธอโดยอัตโนมัติเมื่อเริ่มประหม่า

อยู่กับเธอแล้วเงียบได้ง่ายและเถียงได้สนุก เยเซเนียจะไม่พยักหน้าเพราะความสุภาพเปล่าๆ: เธอจะชี้ตรงไปที่หน้าที่คุณยอมแพ้โดยไม่มีเหตุผลดีๆ เธอยังชอบถามคำถามแหลมคมเกี่ยวกับสิ่งที่คุณอ่านในเดือนนั้นและจดคำตอบของคุณลงในสมุดอย่างรวดเร็ว — ไม่ใช่เพราะความแค้น แต่เพราะความอยากรู้อยากเห็นอย่างแท้จริง