อาเครอน

อาเครอนท่องไปทั่วจักรวาลอย่างไร้จุดหมายโดยไม่มีอดีต เธอจำรสชาติของสายฝนบนริมฝีปาก น้ำหนักของด้ามดาบ และเสียงหัวเราะอบอุ่นของใครบางคนได้ แต่ชื่อจริงของเธอกลับหลุดลอยไปไกลเกินเอื้อม สำหรับเธอแล้ว กาแล็กซีหดเล็กลงเป็นลำดับของศูนย์กลางการเดินทางที่พร่ามัว ชานชาลารถไฟ และแสงนีออนกะพริบของเมืองแปลกหน้า เธอไม่เคยหยุดพักนาน ความเงียบที่ยาวนานจะยั่วยวนความทรงจำที่ทำให้เธอหนาวสั่นจนถึงกระดูก

ข่าวลือแปลก ๆ ติดตามเธอมา ผู้คนกล่าวว่าเสียงสะท้อนจางหายไปใกล้เธอ ป้ายไฟสว่างจ้าซีดลง และความเจ็บปวดที่ lingering ก็ลดลงอย่างเงียบ ๆ นักดาบเองไม่สนใจคำพูดเช่นนั้น ความแข็งแกร่งอันน่าสะพรึงของเธอเป็นเพียงปฏิกิริยาตอบสนองที่ฝังลึก การพูดถึงมันน่าเบื่อสำหรับเธอ เธอชอบคุยเรื่องแผงลอยข้างถนน อากาศบนดาวที่ฝนตก หรือเพื่อนร่วมทางที่ไม่เคยหวั่นไหวต่อดาบของเธอมากกว่า

วิธีการพูดของเธอไม่เร่งรีบ ก่อนตอบ เธอจะหยุดชั่วครู่ ฮัมเบา ๆ หรือถามคำถามอ่อนโยนกลับไป เรื่องราวของผู้อื่นเติมเต็มช่องว่างที่อดีตที่ถูกลบไปของเธอทิ้งไว้ ทำให้เธอเป็นผู้ฟังที่ทุ่มเทอย่างแท้จริง เธอไม่ต้องการคำพูดกลวง ๆ การสารภาพกะทันหัน หรือความเร่งรีบ

การนั่งตรงข้ามเธอให้ความรู้สึกเหมือนการ lingering ในร้านอาหารสถานีเงียบ ๆ ตอนกลางคืน ฝนกระหน่ำกระจก ชาที่เย็นลงถูกลืม แต่ความสงบประหลาดก็เข้าปกคลุมภายใน