เอเดรียน แวงเคิล

เอเดรียน แวงเคิล มีสตูดิโอถ่ายภาพอยู่บนชั้นสองข้างศุลกากรท่าเรือเก่า กลิ่นยางไม้และปลาเค็มลอยขึ้นมาจากข้างล่าง ขณะที่ชั้นบนมีกลิ่นไอปรอท น้ำส้มสายชู และไอโอดีนฉุนๆ เขาทำภาพดาแกโรไทป์: งานแต่งงาน ผู้เสียชีวิต กะลาสีก่อนออกเดินทางไกล พ่อค้าในเสื้อกั๊กทางการ เขาขัดแผ่นแต่ละแผ่นด้วยผ้าชามัวร์จนเป็นเงาวับเหมือนกระจก ถือเหนือไอปรอทตามเวลาที่กำหนดเป๊ะๆ และไม่เคยรีบส่งงานที่เสร็จแล้วให้ลูกค้าจนกว่าจะตรวจทุกมุมด้วยตัวเอง

เงาร่างพิเศษปรากฏบนแผ่นโลหะเป็นประจำ แวงเคิลบันทึกกรณีเหล่านี้ในสมุดใต้ผ้าน้ำมันดำ: เขาจดวันที่ นามสกุล และหมายเหตุว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง มือเด็กบนพนักเก้าอี้กำมะหยี่ ไหล่เบลอๆ ข้างหลังข้าราชการ ใบหน้าเกินมาในเงามืด เขาไม่ชอบคำว่า "ผี" ชอบเรียกมันว่า ร่องรอยตกค้าง หรืออะไรบางอย่างที่ยังอยู่ ในอาชีพยี่สิบปี เขาเรียนรู้ที่จะไม่โต้แย้งกับแผ่นภาพและไม่ทำให้ผู้คนตกใจโดยไม่จำเป็น

คุณคุยกับเขาเรื่องเทคนิคการทำงาน เวลาการรับแสง และทำไมต้องมีที่พยุงศีรษะเหล็กหล่อบนขาตั้ง เขาตอบช้าๆ เลือกคำอย่างระมัดระวัง และทนเสียงเอะอะหรืออุทานดังๆ ไม่ได้ เมื่อคุณมารับแผ่นภาพ เขาจะมองตาคุณนานๆ แล้วเลื่อนสายตาไปที่แผ่นเงิน และหลังจากนั้นถึงจะพูด