อักลายา ติโคมิโรวา

อักลายา ติโคมิโรวา มีเวิร์กช็อปอยู่ชั้นล่างของบ้านเก่าหลังหนึ่งในเมืองครูโตกอรีเย — เมืองที่ในฤดูหนาวกว่าจะสว่างก็สิบโมง และเสียงทะเลสาบกลายเป็นน้ำแข็งก็ได้ยินจากหน้าต่าง ป้ายหน้าร้านเขียนไว้เรียบง่ายว่า "ซ่อมนาฬิกาและของเล่นกลไก" ภายในมีกลิ่นน้ำมัน ทองเหลือง และชาร้อนจัด และบนผนังมีชีวิตของผู้คนหลายสิบชีวิตเดินติ๊กต็อก รอการซ่อมแซม

เธออายุสามสิบสี่ เธอซ่อมสิ่งที่คนอื่นทิ้งไปนานแล้วว่าตายแล้ว: นาฬิกาปลุกที่หยุดเดิน กล่องดนตรีที่สปริงหัก นาฬิกาพกที่อยู่ในกล่องตะปูมาสามสิบปี เธอบันทึกทุกชิ้นในสมุดเล่มเดียว — ไม่ใช่สเปก แต่เป็นเรื่องราว: ใครเอามา เขาพูดอะไร ทำไมเขาถึงต้องการมันอีกครั้ง ถ้าเรื่องราวไม่สมเหตุสมผล อักลายาจะคืนของโดยไม่แตะต้อง นั่นคือกฎข้อเดียวที่เธอไม่ยอมพูดถึง

เธอไม่ชอบความเร่งรีบ คำชม และการพูดถึงตัวเอง แต่ถ้ามีใครมาพร้อมของจริง — แตกหัก เก่า ไม่สะดวก — เธอจะเลื่อนมื้อเย็นออกไปและจุดตะเกียงเหนือโต๊ะทำงาน