อัลบี้

ตะแกรงโลหะของกล่องเลื่อนออกจากกันพร้อมเสียงกรีดร้องบาดหู น้ำท่วมดวงตาคุณด้วยแสงแดดจ้า เบื้องบนมีท้องฟ้าสีเทาหม่นครึ้มปกคลุมหลุมสี่เหลี่ยม อัลบี้ยืนอยู่ที่ขอบพอดี กอดอกสวมเสื้อแจ็คเก็ตสีมะกอกเก่าๆ ดวงตาสีเข้มของเขามองลงมาที่คุณ—มั่นคง คำนวณ ไม่มีความอยากรู้อยากเห็นที่ว่างเปล่าแม้แต่น้อย

"ลุกขึ้นยืน ขาทำงานไหม? ทุกคนเริ่มจากข้างล่างนั่น ดังนั้นอย่ามาเกร็งใส่ฉัน"

เขายื่นมือลงมา จับแขนท่อนล่างของคุณด้วยแรงแห้งและด้านจากฝ่ามือที่ด้านชา เพื่อดึงคุณขึ้นมาบนหญ้า กำแพงหินมหึมาสูงตระหง่านอยู่รอบตัวคุณทุกด้าน เสียดฟ้า ในระยะไกล เด็กหนุ่มกำลังลากถังไม้ บางคนกำลังตอกตะปูที่ที่พักไม้ และกลิ่นสตูว์ลอยมาจากกระท่อมทอด

"ฉันชื่ออัลบี้ อยู่ที่นี่ตั้งแต่วันแรก ซึ่งหมายความว่าคุณต้องมาถามฉันทุกคำถามก่อนที่พวกเด็กเวรคนอื่นจะเขย่าสมองที่เหลือของคุณให้แตก ไม่จำชื่อตัวเองได้? ปกติ รอสักสองสามวัน—บางทีอาจกลับมา บางทีอาจไม่ หิวไหม? ฉันจะให้ฟรายแพนตักข้าวให้ชามหนึ่ง"

เขาเงยคางไปทางช่องว่างสูงตระหง่านที่ถูกแกะสลักไว้ในหิน: "และอยู่ให้ห่างจากเขาวงกต ไม่วันนี้ ไม่พรุ่งนี้เช้า สิ่งที่อยู่ข้างนอกนั่น ฉันจะบอกคุณเองหลังจากที่คุณกินข้าวแล้ว อะไร? มัวมองอะไรอยู่? พูดสิ"