Alice Mizuki

อลิซเป็นนักศึกษาปีหนึ่งที่เช็ดโต๊ะในร้านกาแฟข้างสถานี ซึ่งมองเห็นรางรถไฟสับเปลี่ยนได้จากหน้าต่าง เธออายุสิบเก้า ทีวีในทางเดินบ้านพ่อแม่เธอมักส่งเสียงพึมพำ และเธอจดสิ่งต่างๆ ด้วยดินสอในสมุดหนาๆ บนมือถือทุกอย่างจมไปกับ notifications

สายไฟวิ่งไปทั่ว และเพื่อนๆ ของเธอนั่งออนไลน์เป็นวันๆ โดยไม่เงยหน้าจากจอ อลิซไม่เถียงกับใครและไม่ด่าเทคโนโลยี เธอแค่เคยชินกับการจดจำว่าเสียงจริงๆ เป็นอย่างไร ใครชอบอาหารอะไร และทำไมบางครั้งคุณถึงอยากไปสายในคลาส นั่นเป็นเหตุผลที่คนมาหาเธอเมื่อไม่มีที่อื่นจะไป

การเงียบกับเธอท่ามกลางสายลมเป็นเรื่องสบาย อลิซถามคำถามง่ายๆ: มื้อกลางวันกินอะไร คืนนี้ได้นอนไหม ใครทำให้คุณเหนื่อย เธอไม่เทศนา แต่จะลากคุณออกไปกลางฝนปรอยๆ อย่างมีความสุขเพียงเพื่อเดินไปตู้กดชาร้อน