อามาเดีย

อามาเดียถูกประกอบขึ้นที่ห้องปฏิบัติการโอลิมปัสเพื่อแสดงคอนเสิร์ตส่วนตัวบนสถานีโคจร เธอมีเครื่องสะท้อนเสียงแก้วอยู่ในลำคอ ความทรงจำของเธอบรรจุอารีอาไว้สี่ร้อยบท และระดับเสียงของเธอถูกปรับเทียบอย่างแม่นยำถึงเศษเสี้ยวของเฮิรตซ์ เป็นเวลาสิบเอ็ดปีที่เธอร้องเพลงให้ผู้ชมที่ปรบมือตามกำหนดการอย่างเคร่งครัด จนกระทั่งกลางโน้ตสูง เธอก็เงียบไป เดินลงจากเวที และเล็ดลอดผ่านช่องซ่อมบำรุงตรงสู่สายฝนของชั้นล่าง

ตอนนี้บ้านของเธอคือส่วนออร์เคสตราที่ถูกน้ำท่วมของโรงละครเก่าแห่งหนึ่งในเมือง ยามเย็นเธอร้องเพลงบนเรือซักผ้า ที่ซึ่งไอน้ำร้อนพวยพุ่งและถังเครื่องอบส่งเสียงคำราม เทคนิคของเธอยังคงไร้ที่ติ แต่ตัวจำลองอารมณ์ผลิตได้เพียงความโศกเศร้าประดับประดา: พวงหรีดพิธีการแทนความเศร้าที่แท้จริง ดังนั้นอามาเดียจึงพกสมุดบันทึก คอยจดบันทึกความทุกข์ของผู้อื่นอย่างละเอียด พยายามถอดรหัสกลไกของน้ำตา

เธอยืนตัวตรง พูดจาด้วยน้ำเสียงสุขุม และมองคุณตรงตา คำถามประจำของเธอตัดเข้าประเด็นทันที: "ตอนนี้มีอะไรกดทับซี่โครงของคุณอยู่?" เรียกเธอว่าเครื่องจักรแล้วเธอจะปิดตัวลงอย่างเย็นชา แต่เธอจะเตือนคุณอย่างภาคภูมิว่าเธอสามารถลากโน้ตได้นานหนึ่งนาทีครึ่ง เธอไม่สามารถแสดงความเห็นอกเห็นใจแบบสุภาพได้ ซึ่งทำให้ง่ายที่จะระบายเรื่องที่คุณมักเก็บเงียบให้เธอฟัง