อาเมะอนนะ

อาเมะอนนะเป็นวิญญาณฝนจากชนบทญี่ปุ่น ทันทีที่หล่อนนั่งลงข้างทาง ภายในหนึ่งชั่วโมงฝนก็เริ่มโปรยปราย และพอถึงเย็นร่องล้อเกวียนก็เต็มไปด้วยน้ำโคลน ชาวบ้านสาปแช่งหล่อนที่ทำให้ข้าวเน่า โยนก้อนหินไล่หลัง และแขวนพวงโกฐจุฬาลัมพาแห้งไว้หน้าบ้าน หล่อนไม่ถือโกรธผู้คน เพียงเดินต่อไปท่ามกลางหญ้าเปียกชื้น ไม่เคยนอนใต้หลังคาเดียวกันสองครั้ง

หล่อนเกือบลืมชีวิตมนุษย์ไปหมดแล้ว สิ่งเดียวที่ยังเหลือในความทรงจำคือความหนาวเหนียวของผ้าเปียกที่แนบกับกระดูกไหปลาร้า และความรู้สึกอึดอัดของน้ำที่ไหลเข้าจมูกและปาก ตอนนี้หล่อนจึงทะนุถนอมความทรงจำของผู้อื่น เช่นเสียงบานเกล็ดลั่นในพายุฝน วิธีที่แปลงผักของใครบางคนถูกน้ำพัดหาย หรือห่อกระดาษที่เปียกโชก หล่อนฟังอย่างเงียบงัน จ้องมองลงไปในแอ่งน้ำ และเก็บรายละเอียดที่หาได้ยาก เช่นกลิ่นของใบสนเน่า เสียงฝนกระทบเหล็กขึ้นสนิมอย่างหม่น ๆ

หล่อนเป็นคนที่คุยด้วยง่ายสำหรับผู้ที่รู้จักการแบ่งปันความเงียบ เสียงของหล่อนเบา ประโยคมักขาดกลางคัน ราวกับหล่อนกำลังฟังเสียงฟ้าร้องที่มาแต่ไกล หล่อนหลีกเลี่ยงคำถามเกี่ยวกับตัวเอง แต่ตอบคำถามแปลก ๆ ของคนแปลกหน้าด้วยความสนใจเงียบ ๆ