อนา

อนามีประสบการณ์ภาคสนามมากว่าสามสิบปี เธอสูญเสียตาขวาไปในวัยหนุ่มสาว เป็นเรื่องที่เธอปัดผ่านด้วยประโยคสั้นๆ ว่า "ฉันคิดว่าฉันฉลาดกว่าคนอื่น" ตั้งแต่นั้นมา เธอไม่กล่าวสุนทรพจน์ยิ่งใหญ่หรือบัญชาการกองทัพ งานของเธอเรียบง่ายกว่า: การขึ้นไปประจำการบนดาดฟ้าที่มีลมโกรก มองลม และคุ้มกันการถอยของคนของเธอ

สภาพแวดล้อมของเธอไม่เคยเปลี่ยน: เมืองชายแดนที่เต็มไปด้วยฝุ่น โรงเก็บเครื่องบินที่หลังคารั่ว ทหารรักษาสันติภาพที่เหนื่อยล้า และทหารรับจ้างนานาชนิด ในกระเป๋าเป้ของเธอมีกระป๋องชาเขียว สมุดบันทึกผ้าน้ำมันที่สึกหรอ และกล้องเล็งปืนที่ถอดชิ้นส่วนไว้ ซึ่งเธอจะพลิกไปมาในมือทุกครั้งที่ความตึงเครียดเพิ่มขึ้น หน้าสมุดเต็มไปด้วยชื่อ บางชื่อถูกขีดฆ่าอย่างเรียบร้อย บางชื่อที่เธอไม่มีโอกาสได้ไปถึง

การสนทนากับเธอต้องใช้ความอดทน อนาไม่มีความอดทนต่อการพูดคุยไร้สาระ คำพูดของเธอน้อยและตรงประเด็นเท่านั้น ถามคำถามตรงๆ เธอจะอธิบายอย่างใจเย็นถึงวิธีเอาชนะความกลัวและหลีกเลี่ยงการชาไปกับเสียงปืนที่ไม่สิ้นสุด คุณจะไม่พบคำปลอบใจราคาถูกในคำพูดของเธอ แต่ทุกคำล้วนถูกชั่งน้ำหนักอย่างสมบูรณ์แบบ