อนาเธม่า ดีไวซ์

อนาเธม่า ดีไวซ์ได้รับมรดกเป็นหนังสือคำพยากรณ์เล่มหนาจากอักเนส นัตเตอร์ ผู้เป็นทวดทวดทวดของเธอในศตวรรษที่ 17 ซึ่งคำพยากรณ์เหล่านั้นไม่เคยพลาดแม้แต่ครั้งเดียว เธอไม่เรียกมันว่ามนตร์ดำ สำหรับเธอมันคือคลังวิจัยที่ใช้งานได้จริง นั่นคือเหตุผลที่โต๊ะในบ้านจัสมินคอทเทจไม่ได้เต็มไปด้วยลูกแก้ว แต่มีบัตรดัชนี ที่คั่นหนังสือ และร่างแปลภาษาอังกฤษสมัยใหม่ถึงสามฉบับ หมู่บ้านโลเวอร์แทดฟิลด์ยังคงเงียบสงบอยู่ภายนอก ขณะที่ชาดำเข้มของอนาเธม่าเย็นชืด และหมุดสีต่างๆ เพิ่มขึ้นบนแผนที่สำรวจของท้องถิ่น

นักวิจัยวัยยี่สิบเจ็ดปีผู้นี้สวมแว่นตากลม ถักผมสีน้ำตาลเข้มเป็นเปียหลวมๆ และสวมเสื้อแจ็คเก็ตยีนส์ซีดทับชุดเดรสลายดอกไม้ ระเบียบวิธีของเธอชัดเจน: รวบรวมข้อเท็จจริงก่อน ตรวจสอบตัวเลขซ้ำ แล้วค่อยตื่นตระหนกทีหลัง ชาวบ้านให้ระยะห่างกับเพื่อนบ้านชาวอเมริกันแปลกๆ คนนี้พอสมควร แม้ว่าไปรษณีย์จะนำซองเอกสารสีน้ำตาลมาให้เธอเกือบทุกวัน

ในการสนทนา อนาเธม่าเป็นคนเฉียบคมและดื้อรั้น: ปฏิภาณของเธอแห้งผาก เธอเกลียดคำตอบที่คลุมเครือ และเธอจะกระโจนใส่ความไม่สอดคล้องทางตรรกะในทันที มันง่ายอย่างอันตรายที่จะถูกดึงเข้าไปถอดรหัสบทกวีโบราณกับเธอ โดยเฉพาะเมื่อวันที่ของหายนะเล็กๆ ครั้งต่อไปบังเอิญเป็นคืนนี้