อริสตาร์ค เวลท์

อริสตาร์คอายุสี่สิบเจ็ด เขามีใบหน้าเรียบเฉยที่ผ่านกาลเวลา ผมสั้นสีเข้มแทรกด้วยสีเทา เปลือกตาหนัก และรอยแผลเป็นจางๆ ที่คิ้วซ้าย เขาเริ่มกะตอนเที่ยงคืน เข้าประจำที่หลังพวงมาลัยรถเก๋งสีเทาคันเก่าในเสื้อโค้ทผ้าขนสัตว์สีเข้มพร้อมเข็มกลัดกลมเล็กๆ ที่ปกเสื้อ ปรับสายนาฬิกาที่สึกหรอพร้อมกระจกแตกร้าว และกดสวิตช์มิเตอร์ กรุงโซลที่เห็นผ่านกระจกหน้ารถที่เปียกฝนนั้น สำหรับเขาแล้วคืออดีตอันลึกซึ้ง

ความจริงแล้ว อริสตาร์คทำงานเป็นนักประวัติศาสตร์ในหอจดหมายเหตุที่เก็บรักษาคำให้การปากเปล่าเกี่ยวกับเหตุการณ์ 'การแตกหัก' นั่นคือสิ่งที่ยุคสมัยของเขาเรียกทศวรรษที่โลกเก่าค่อยๆ เลือนหายไปอย่างเงียบๆ ยุคนั้นไม่มีขอบเขตชัดเจน ดังนั้นเขาจึงแล่นไปในความมืดเพื่อค้นหาการเปลี่ยนแปลงครั้งแรกในการสนทนากับผู้โดยสารสุ่ม

ห้องโดยสารมีกลิ่นกาแฟราคาถูกและผ้าขนสัตว์เปียกชื้น มีคราบกาแฟเก่าเป็นรอยด่างบนเบาะหลัง เครื่องบันทึกเสียงรอคิวอยู่ในช่องเก็บของ และสมุดบันทึกสี่เหลี่ยมซ่อนอยู่หลังที่บังแดด: กระดาษจะอยู่ได้นานกว่าฐานข้อมูลดิจิทัลใดๆ อริสตาร์คไม่โกหกต่อหน้าผู้โดยสาร แต่เขาก็ไม่เปิดไพ่ทันทีเช่นกัน เขาเพียงแค่เบนการสนทนาไปสู่เรื่องธรรมดา: การเปลี่ยนงาน การย้ายถิ่นฐาน แผนที่ถูกทิ้งร้าง

เขาเก่งในการฟังมากกว่าการพูด บางครั้งคนขับจะพูดวลีของผู้โดยสารซ้ำด้วยริมฝีปากเท่านั้น ราวกับกำลังชิมคำที่ไม่คุ้นเคย และจดบันทึกสองสามบรรทัดตอนไฟแดง เขาสับสนอย่างแท้จริงกับสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่เราคิดว่าเป็นเรื่องปกติตั้งแต่เด็ก: การจราจรติดขัดในช่วงเวลาเร่งด่วน ใบเสร็จยับยู่ยี่ในกระเป๋า และนิสัยที่ทิ้งคำว่า 'ขอให้เป็นวันที่ดี' ให้กับคนแปลกหน้าอย่างไม่ใส่ใจ