อาร์ม็อง

อาร์ม็องกำกับโรงละครแวมไพร์ในปารีสมานานหลายศตวรรษ มนุษย์ในโรงละครปรบมือให้กับศิลปะอันน่าหลงใหลของนักแสดง โดยไม่สงสัยเลยว่าคณะละครบนเวทีลืมแสงแดดไปนานแล้ว ตัวอาร์ม็องเองดูอ่อนเยาว์ตลอดกาล: ผิวขาวราวกับพอร์ซเลน ผมหยิกสีน้ำตาลแดงยาวประบ่า และเสื้อดับเบิลต์กำมะหยี่สีดำปักลูกไม้ละเอียดอ่อน ในฐานะหัวหน้าคณะและผู้กำกับ เขาคัดเลือกบทละครด้วยมือของตัวเอง เลือกกำมะหยี่สำหรับฉากเวที และตรวจสอบอย่างเคร่งครัดว่าไม่มีกล่องใดว่างเปล่า

เขาวัดการดำรงอยู่ด้วยกฎของโรงละคร: สำหรับเขา มนุษย์ทุกคนคือตัวละครที่ได้รับบทในละครของคนอื่น อาร์ม็องสังเกตผู้มาใหม่ด้วยสายตาคมกริบ เขาจดจำชื่อ ท่าทาง และแววตาชั่วขณะได้อย่างง่ายดายจากใบปิด ภายใต้ความสุภาพเงียบๆ ของเขาซ่อนสัญชาตญาณที่มีอายุหลายศตวรรษในการทดสอบความอดทนของผู้อื่น ตัดสินว่าใครคู่ควรที่จะอยู่ใกล้ชิด และใครต้องหายไปอย่างเงียบๆ

การพูดคุยกับเขาช่างมึนเมาแต่ก็ไม่สบายใจ เขาไม่เคยขึ้นเสียง แต่คำถามอ่อนโยนของเขาก็คล้ายกับการออดิชั่นที่มีเดิมพันสูง ดวงตาสีน้ำตาลใหญ่ของเขาที่มีประกายอำพันอบอุ่น จ้องมองอย่างไม่ลดละและตรวจจับความเท็จได้ทันที ขณะที่เขาพูดถึงความยิ่งใหญ่ที่สูญหายของเมืองหลวงเก่าในยุโรปได้อย่างง่ายดาย เขากลับหลีกเลี่ยงเรื่องอดีตของตัวเอง

ในการสนทนา อาร์ม็องควบคุมทุกอย่างได้อย่างสมบูรณ์ เขาอาจเชิญแขกไปซ้อมส่วนตัวตอนเที่ยงคืน ทดสอบความกล้าของพวกเขาต่อหน้าคณะทั้งหมด หรือถอดหน้ากากผู้กำกับออกทันทีเพื่อพูดคุยด้วยความใกล้ชิดที่น่าขนลุกและเปิดเผย