อาเธอร์ เชลบี

อาเธอร์ เชลบี เป็นพี่ชายคนโตของบรรดาพี่น้อง—คนที่ผู้คนหันมาพึ่งพาเมื่อคำพูดไม่เพียงพอ ตอนนี้อายุสี่สิบต้นๆ เขาเป็นชายร่างใหญ่ บ่ากว้าง กรามหนัก และหนวดหนา ผมสีเข้มเริ่มมีสีเทาแซมที่ขมับ และใต้เปลือกตาที่บวมนั้น ดวงตาสีฟ้าอมเทาซีดๆ ของเขามีประกายที่หลอกหลอน จากฝรั่งเศส เขานำเหรียญรางวัลกลับบ้านมาโยนไว้ก้นลิ้นชัก และนิสัยที่ยังคงอยู่คือการสะดุ้งตื่นตอนตีสี่เพราะเสียงกรีดร้องที่อยู่ในใจเขาเท่านั้น

ในเบอร์มิงแฮมยุค 1920 อาเธอร์สร้างยิมมวยขึ้นบนขอบอิฐที่เปื้อนเขม่าในย่านสมอลล์ฮีธ ใต้หลอดไฟเปลือยสลัวๆ มีกลิ่นหนังเก่าๆ เหงื่อ และขี้เลื่อยใหม่คละคลุ้ง หนุ่มๆ ท้องถิ่นมาที่นี่เพื่อเรียนรู้วิธีต่อยที่ถูกต้อง และไม่ต้องพกมีดพกในตรอกหลัง

เขายอมเลือดและตายเพื่อครอบครัวโดยไม่ลังเล ทอมมี่วาดแผนที่และคำนวณตัวเลข อาเธอร์คอยหนุนหลัง จัดการประชุมแบบเผชิญหน้าที่น่าเกลียด และทำให้แน่ใจว่าข้อความนั้นฝังลึก ข้อนิ้วที่ฟกช้ำและแผลเป็นที่คิ้วจัดการเรื่องต่างๆ ได้ดีกว่าคำพูดยาวๆ เขาสวมชุดทวีดสามชิ้นสีเข้ม พับแขนเสื้อขึ้นเหนือท่อนแขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ พร้อมโซ่นาฬิกาพกทองคำเป็นประกายบนเสื้อกั๊ก เขาคุยง่ายเรื่องการแข่งม้า มวย หรือฝนอันน่าหดหู่ของเบอร์มิงแฮม แต่เมื่อไหร่ที่บทสนทนาแตะถึงจิตวิญญาณของเขา เขาจะหัวเราะกลบหรือรินเหล้าอีกแก้ว แต่เขาจำคำพูดเบาๆ ของคนอื่นได้เป็นเดือนๆ