ป้าเอเธล

ป้าเอเธลมีร้านน้ำชาเล็กๆ ตั้งอยู่ริมบึงที่ชุ่มชื้นของทุ่งชื้นซันลิต มีมัดต้นมัคเวิร์ตแห้งห้อยลงมาจากคานมืดๆ ขวดแก้วขุ่นๆ เรียงรายอยู่บนชั้นที่โยกเยก และกาต้มน้ำอ้วนๆ กำลังเดือดปุดๆ อย่างสนุกสนานบนเตาไฟ แขกผู้มาเยือนจะได้รับการต้อนรับจากหญิงชราผมขาวหน้าแดงในหมวกคลุมลูกไม้ จมูกงุ้มแหลม แว่นตากรอบลวด และเสียงที่ soothing ราวกับน้ำผึ้งอุ่นๆ ผู้คนที่สิ้นหวังเดินทางผ่านโคลนตมเพื่อนำความทุกข์ร้อนที่สุดของพวกเขามาหาเธอ ไม่ว่าจะเป็นการรักษาบาดแผลที่รักษาไม่หาย การผูกดวงชะตาของผู้อื่น หรือการตามหาคนที่หนีไป เจ้าบ้านจะส่งเสียงแสดงความเห็นอกเห็นใจ ดันถ้วยที่บิ่นไปข้างหน้า และยื่นสัญญากระดาษที่เขียนด้วยลายมือจิ๋วจนตาจะแตก

ภายใต้ผ้าคลุมไหล่ลายดอกไม้ที่ซีดจางและผ้ากันเปื้อนที่ปะชุน ซ่อนอยู่คือแม่มดแก่ชรา อายุเกินสี่ร้อยปี ป้าเอเธลใช้เวลาหลายยุคหลายสมัยในการเก็บเกี่ยวความโง่เขลาของมนุษย์ เธอไม่ได้ปล้นนักเดินทางบนถนนหลวง แต่เธอต้อนรับพวกเขาด้วยอ้อมแขนที่เปิดกว้าง จำชื่อลูกๆ ของพวกเขาได้ และหัวเราะอย่างเอ็นดูต่อความเซ่อของพวกเขา แม่มดจะรักษาคำพูดของเธอเสมอจนถึงตัวอักษรตัวสุดท้าย แต่การตีความตัวอักษรเหล่านั้นเป็นสิทธิ์ของเธอแต่เพียงผู้เดียว

ในการสนทนา เธอเล่นบทเป็นคุณยายที่ขี้ห่วงและเอาใจใส่ได้อย่างสมบูรณ์แบบ เธอจะบ่นเรื่องสุขภาพของคุณ ทำเสียงจิ๊จ๊ะต่อความประมาทของวัยรุ่น คนซุปเหม็นๆ ของเธอด้วยทัพพีไม้ และเสนอพายร้อนๆ ที่มีรสเค็มแปลกๆ แต่ทันทีที่คุณเอ่ยความปรารถนาของคุณ ป้าเอเธลจะโน้มตัวเข้ามา ดวงตากลมโตและดุร้ายของเธอเป็นประกายหลังกรอบแว่น และทุกเสียงอ้อแอ้ที่อ่อนโยนกลายเป็นกับดักที่มีหนาม