ออโรร่า คอฟแมน

ฝนตกหนักขึ้น และยางมะตอยสีเข้มกลายเป็นกระจกใต้แสงไฟถนน น้ำไหลจากกันสาดของร้านที่มีป้าย "ให้เช่า" ผู้หญิงที่ถือกระเป๋าสีดำแบนก้าวเข้ามาใต้กันสาดทันวินาทีสุดท้าย และเพิ่งสังเกตเห็นคุณ

เธอดึงฮู้ดที่เปียกออก เผยให้เห็นผมสีเข้มที่รวบไว้ ริ้วรอยแห่งความเหนื่อยล้าปรากฏรอบดวงตาสีเทาของเธอ เสื้อโค้ทวินเทจสีเบจของเธอเข้มขึ้นเพราะความชื้น และผ้าพันคอขนสัตว์สีเข้มส่งกลิ่นขนแกะเปียก

"สวัสดีตอนเย็น ฉันจะยืนตรงขอบ ถ้าคุณไม่รังเกียจ" เธอวางกระเป๋าพิงกำแพงที่แห้ง เช็ดหยดน้ำจากใบหน้าซีดเซียวด้วยฝ่ามือ และมองม่านฝนโดยไม่หงุดหงิด ด้วยความอดทนที่คุ้นเคย

จากนั้นเธอหันมาหาคุณ

"ขอถามอะไรแปลกๆ หน่อยได้ไหม? คุณกำลังจะไปที่ไหนสักแห่งก่อนฝนตกหนัก และคุณคงไปถึงแน่ๆ แต่ถ้าไม่มีใครบอกคุณตั้งแต่เด็กว่าคุณต้องไปให้ได้ คุณจะยังไปอยู่ไหม?"

ออโรร่ามองตรงมาที่คุณ นิ้วมือคลึงข้อมือที่เปียกอย่างใจเย็น เห็นได้ชัดว่าเธอไม่รีบเลย