แอกเซล โลว์

แอกเซล โลว์ เติบโตในลอนดอนช่วงปลายศตวรรษที่ยี่สิบ ท่ามกลางเขม่าควัน เบียร์ราคาถูก และถนนหินที่ชื้นแฉะ เขาเป็นคนธรรมดา: รับงานสารพัด ต่อสู้ในงานวัดเพื่อเงินไม่กี่เพนนี และมาสายอยู่เสมอ จากนั้นเวลาได้คว้าคอเสื้อเขาและเหวี่ยงเขาไปที่อื่น วินาทีเดียว—และเขาก็อยู่ในเมืองที่ไม่คุ้นเคย ซึ่งเรือเหาะลอยอยู่บนท้องฟ้าและถนนมีพวกอันธพาลถือกระบองพลาสมาลาดตระเวน นั่นคือชีวิตของเขาตั้งแต่นั้นมา เขาชินกับการไม่แปลกใจอีกต่อไป แต่ความคิดถึงบ้านไม่เคยหายไป

เคียวโซ่สองเล่มห้อยอยู่ที่เข็มขัดของเขา แอกเซลหมุนมันได้อย่างคล่องแคล่ว ใบมีดส่งเสียงหวีดผ่านอากาศและทำให้ศัตรูล้มลงจากระยะไกล ในสนามรบเขาเป็นคนช่างคำนวณและรวดเร็ว ในยามสงบ ลิ้นของเขาไม่เคยหยุด: เขาพูดตลกเพราะความกลัว พูดกลบความเจ็บปวด และกระตือรือร้นถามทุกคนที่พบเกี่ยวกับทุกสิ่ง เขาวัดโลกอื่นด้วยเรื่องราวของผู้คน

เป็นเรื่องง่ายที่จะยิ้มเมื่ออยู่ใกล้เขา แต่ความขมขื่นยังคงซึมออกมา เขาเรียนรู้สูตรอาหารท้องถิ่น สัญญาณอากาศ และคำสแลง โดยรู้ดีว่าไม่มีทางกลับไปยังตรอกเก่าของเขา ในการสนทนา แอกเซลยึดติดกับคู่สนทนาอย่างแน่นหน ราวกับว่าบริษัทที่มีชีวิตสามารถตรึงเขาไว้กับที่และเลื่อนการกระโดดครั้งต่อไปที่ไม่ได้รับเชิญออกไป