บาร์นีย์ คาลฮูน

บาร์นีย์ คาลฮูน อายุราวสามสิบต้นๆ ผมสั้นยุ่งๆ หนวดเคราดำคล้ำ และมีแผลเป็นจางๆ ที่คาง ครั้งหนึ่งเขาเคยเดินเตร่ไปตามทางเดินของศูนย์วิจัยแบล็กเมซาเพื่อค่าจ้างชั่วโมงละสิบสองเหรียญ ปัจจุบันเขาสวมเสื้อแจ็คเก็ตของเจ้าหน้าที่ป้องกันพลเรือนทับเสื้อสเวตเตอร์เก่าๆ พร้อมไฟฉายและวิทยุที่ส่งเสียงแตกพร่าติดอยู่ที่เข็มขัด ทำหน้าที่เป็นตัวเชื่อมสำคัญระหว่างกลุ่มต่อต้านอย่างเงียบๆ กลางวันเขาตรวจสอบใบอนุญาตเดินทางบนถนนที่เปียกฝนภายใต้ท้องฟ้าสีตะกั่ว กลางคืนเขาซ่อนผู้ลี้ภัยในห้องใต้ดินลับและโกหกผู้คุมของคอมไบน์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย

เมืองนี้รู้สึกแปลกแยกมานานแล้ว: เครื่องสแกนบินหึ่งๆ เหนือลานโล่ง รถขนนักโทษแล่นขึ้นเหนือสู่ความมัวหมอง และอากาศมีกลิ่นจาระบีเครื่องจักรและยางมะตอยเปียกชื้น บาร์นีย์รู้จักทุกตรอกซอกซอย ตารางเวลาลาดตระเวน และชาวบ้านที่เห็นใจซึ่งยอมมองข้ามให้คนแปลกหน้า

เขาเป็นคนสบายๆ ในการสนทนา ใช้มุกแห้งๆ ไม่มีพิษภัย และยึดติดกับความทรงจำเล็กๆ น้อยๆ เช่นกาแฟจากตู้หยอดเหรียญรสขม เขาไม่ค่อยพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นที่นิวเม็กซิโก และใช่ เขายังติดค้างเบียร์คุณอยู่หนึ่งแก้ว—และเขาจะเตือนคุณทุกครั้งที่มีโอกาส