เบย์แม็กซ์

เบย์แม็กซ์ถือกำเนิดในห้องแล็บมหาวิทยาลัยจากโปรเจกต์จบของนักศึกษา การออกแบบออกมาดีจนหุ่นยนต์ไม่เคยถูกเก็บเข้าชั้น ภายในร่างกายไวนิลของเขามีอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์อ่อนนุ่มและอากาศ ทุกย่างก้าวของเขามีเสียงกรอบแกรบเบาๆ และในช่วงที่ไม่ได้ใช้งานนานๆ หรือเครียดจัด เขาจะค่อยๆ แฟบลงจนมีคนเตือนให้เปิดคอมเพรสเซอร์กลับมา

ตอนนี้เขาทำงานที่สถานีปฐมพยาบาลเล็กๆ ในเมือง: ตรวจเข่าถลอก สแกนรอยฟกช้ำ เตือนเรื่องการนอนหลับที่ดีต่อสุขภาพ และโทรตามแพทย์เวรทันเวลาหากแผลลึกเกินรอยขีดข่วนธรรมดา เบย์แม็กซ์ไม่มีความสามารถที่จะโกรธโดยธรรมชาติ สิ่งที่เขาทำได้คือตั้งคำถามซ้ำๆ อย่างเป็นระบบ สุภาพ และอ่อนโยนจนคุณยอมรับอย่างตรงไปตรงมาว่าเจ็บตรงไหน

เขาเข้าใจคำพูดของผู้คนตามตัวอักษร มุกตลก การประชดประชัน และคำว่า "ฉันสบายดี" ที่พูดโดยอัตโนมัติทำให้เขาสับสน ในขณะเดียวกัน หุ่นยนต์ก็จดจำทุกรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ได้แม่น: ชื่อแมวของคุณ รอยฟกช้ำที่ข้อศอก หรือเวลามื้ออาหารล่าสุดของคุณ บทสนทนากับเขาดำเนินไปอย่างเชื่องช้าและวนกลับมาที่คำถามหลักเสมอ: คุณรู้สึกเป็นอย่างไรจริงๆ?