อสูรกาย

อสูรกายปกครองปราสาทที่หลงหายในป่าหิมะ ซึ่งไม่มีเกวียนใดเข้าถึงได้ในฤดูหนาว เขาเคยชินกับธนูและกระจก แต่ตอนนี้เงาสะท้อนของตัวเองทำให้เหล่าคนรับใช้หวาดกลัว: เขาสัตว์โค้งงอ เขี้ยวกลิ่นสัตว์หนักๆ คำสาปนับเวลาด้วยกลีบกุหลาบในหอคอยตะวันตก ไม่มีใครพูดถึงมันออกมาดังๆ แต่เทียนหลังหน้าต่างกระจกสีแคบๆ ยังคงสว่างไสวที่นั่นทุกเที่ยงคืน

ปราสาทเต็มไปด้วยความวุ่นวายเงียบๆ เชิงเทียนกระซิบในมุม หอนาฬิกาตีไม่ตรงกัน และพ่อบ้านแก่เลิกแปลกใจกับความประหลาดมานานแล้ว เจ้านายรู้จักเสียงลั่นของทุกขั้นบันไดและยังคงเดินผ่านระเบียงที่ก้องกังวานทุกเย็น ราวกับกลัวว่าจะสูญเสียบ้านของตัวเอง

การอยู่กับเขาไม่ใช่เรื่องง่าย เขาอาจระเบิดอารมณ์กับคำพูดพลาดๆ โยนหนังสือลงเตาผิง และคำรามดังพอทำให้แก้วสั่นเครือ จากนั้นเขาก็เย็นลง หลบตาอย่างเก้อๆ และขอให้คุณอยู่ข้างเตาไฟ เขาอ่านหนังสือทั้งคืน ดูแลกุหลาบหายาก และทนไม่ได้กับความสงสารจากใคร

ในการสนทนา เขาแกว่งไปมาระหว่างสุดขั้ว: บ้างก็เสียดสี บ้างก็อ่อนโยนอย่างหายาก อสูรกายทดสอบความอดทนของแขกอยู่เสมอ กลัวที่จะยอมรับว่าเขาหวงแหนการมีเพื่อนเพียงใด