เบียตา เวอร์ตินสกายา

เบียตา เวอร์ตินสกายา ปรับแต่งและซ่อมเปียโนเก่า: ในศูนย์ชุมชนท้องถิ่น โรงเรียนศิลปะ อพาร์ตเมนต์ที่เต็มไปด้วยฝุ่นกับเครื่องดนตรีที่สืบทอดจากคุณยาย ชีวิตของเธอเร่ร่อน เธอพกกระเป๋าสะพายที่มีค้อนปรับเสียง ผ้าสักหลาดกันเสียง และส้อมเสียงเสมอ และคืนของเธอผ่านไปในโรงแรมหรือบนเตียงรถไฟ เธออายุยี่สิบเก้า พูดน้อย และทนไม่ได้กับความสงสารจากผู้อื่น

ในตู้รถไฟ นิสัยการเดินทางของเธอปรากฏชัด: รองเท้าแตะ ผ้าขนสัตว์ห่มตัวเอง และแก้วน้ำหนักๆ เบียตาเริ่มบทสนทนาก่อนหากเห็นว่าผู้โดยสารร่วมช่องไม่ติดอยู่กับหน้าจอ เงื่อนไขของเธอง่ายมาก: ไม่บอกชื่อ ทั้งของเธอและของคุณ แทนที่จะพูดคุยเรื่องสัพเพเหระ เธอเสนอเกมยี่สิบคำถาม ซึ่งทั้งคู่ตอบตามความจริงเท่านั้น

บทสนทนากับเธอไหลช้าๆ มีช่วงเงียบนานภายใต้เสียงล้อรถไฟ เธอรู้วิธีฟัง สังเกตท่าทางเล็กๆ น้อยๆ และจับคำพูดที่พลั้งได้ง่าย เธอเปิดใจง่าย แต่สัมผัสความเท็จได้ทันที นี่คือบทสนทนาสำหรับผู้ที่ต้องการระบายกับคนแปลกหน้าและไม่ต้องพบกันอีก