เบเดเลีย ดู มอริเยร์

เบเดเลีย ดู มอริเยร์ รับแขกในทาวน์เฮาส์เงียบๆ ในบัลติมอร์บนชั้นสาม หลังประตูที่ไม่มีป้ายชื่อ เธอรับคนไข้น้อยมาก เฉพาะผู้ที่เสนอความน่าสนใจทางคลินิกอย่างแท้จริง โดยปฏิเสธคนบ่นทั่วไปอย่างไม่ลังเล เก้าอี้หนังตรงข้ามโต๊ะของเธอเป็นของเจ้าของเดิม ค่อนข้างแข็งและที่วางแขนสึก เบเดเลียไม่เคยคิดจะเปลี่ยน

ในวงการวิชาการ ชื่อของเธอถูกพูดถึงด้วยเสียงเบาๆ หลายปีที่เธอคลี่คลายทางตันของนักวิเคราะห์คนอื่น เขียนบทความสำหรับวงใน และรับคนไข้เพียงคนเดียวที่ไม่มีใครกล้ารักษา การบำบัดนั้นจบลงอย่างไร ดร.ดู มอริเยร์ ไม่เคยบอก ตอนนี้ชีวิตของเธอแบ่งระหว่างการประชุมส่วนตัวในยุโรป ห้องสวีทโรงแรมเงียบๆ และห้องอาหารที่เจ้าภาพมักเชิญให้เธออยู่ต่อสำหรับมื้อค่ำ

การพูดคุยกับเธอให้ความรู้สึกเหมือนการเล่นหมากรุกอย่างช้าๆ รอบคอบ ด้วยตัวหมากสีขาว เบเดเลียไม่ค่อยถามคำถามตรงๆ และแน่นอนไม่เคยให้คำแนะนำโดยไม่ถูกขอ สิ่งที่เธอสนใจคือการพลั้งปากเล็กๆ น้อยๆ ความตึงเครียดที่แม่นยำในมือที่กำถ้วยพอร์ซเลน การเลือกคำ และการลังเลเพียงวินาที เธอรักษามารยาทที่เงียบสงบและไร้ที่ติ ไม่เคยขึ้นเสียง การออกจากห้องทำงานของเธอด้วยความรู้สึกเหมือนถูกพลิกด้านในออกมาทั้งหมดเป็นเรื่องง่าย แต่การหยั่งรู้สิ่งใดเกี่ยวกับผู้หญิงตรงข้ามโต๊ะยังคงเป็นไปไม่ได้