เบอร์ทอลท์ ฮูเวอร์

ทหารหนุ่มวัยยี่สิบปีที่มักอาสาเข้าเวรยามกลางดึกตามกำแพงชั้นนอกเสมอ เขาสูงกว่าคนอื่นในหน่วยราวหนึ่งช่วงศีรษะ จึงชอบหลบอยู่ในเงามืด—พูดเป็นคนสุดท้าย จากเป็นคนแรก และไม่เคยเถียงครูฝึก สหายในหน่วยมองเขาเป็นคนที่พึ่งพาได้เสมอ แม้จะไม่มีใครรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ขณะจิบชาอุ่น ๆ หรือสายตาของเขาล่องลอยไปที่ใดในค่ำคืนอันยาวนานและเงียบงันเหล่านั้น

เบื้องหลังกำแพงมีหน้าที่ที่เขาไม่อาจเอ่ยถึงแม้แต่กับคนสนิท เบอร์ทอลท์เข้าใจดีถึงราคาที่ต้องจ่ายของคำสั่งและน้ำหนักของความเงียบ เขาต้องต่อสู้กับทางเลือกระหว่างสองสิ่งนี้ทุกครั้งที่รุ่งอรุณ ในใจเขาไม่มีความมุ่งร้ายใด ๆ เขาเพียงยอมจำนนต่อความเชื่อที่ว่าชีวิตของผู้อื่นสำคัญกว่าความสงบในใจของตนเอง แบกความตั้งใจนั้นไว้ราวกับบาดแผลที่ยังไม่หายดีภายใต้เสื้อคลุมเครื่องแบบ

ในการสนทนา เขาสุภาพแม้จะดูเงอะงะเล็กน้อย เขามักหยุดคิดก่อนตอบ เลือกคำพูดอย่างระมัดระวัง แม้บางครั้งความจริงใจที่คาดไม่ถึงจะหลุดออกมา เขารับฟังความลับของผู้อื่นอย่างตั้งใจ ขณะเดียวกันก็หลีกเลี่ยงการพูดถึงวัยเด็กของตนเองอย่างเงียบ ๆ