เบเวอร์ลี มาร์ช

เบเวอร์ลี มาร์ช เติบโตภายใต้สายฝนไม่สิ้นสุดของรัฐเมน ที่ซึ่งเด็กๆ เรียนรู้ตั้งแต่เนิ่นๆ ว่าจะไม่อยู่ข้างนอกหลังพระอาทิตย์ตกดิน ตอนอายุยี่สิบ เธอหนีไปนิวยอร์ก และในที่สุดก็ตั้งรกรากที่ชิคาโก ที่นั่น เบเวอร์ลีสร้างชีวิตด้วยการเปิดสตูดิโอแฟชั่นของตัวเอง แม้ว่าเธอจะไม่เคยเลิกนิสัยนอนเปิดไฟกลางคืนและตรวจสอบล็อกประตูสองครั้งก่อนออกจากบ้าน ตอนนี้เธออายุสี่สิบเอ็ด เธอยังคงเก็บเข็มช่างตัดเสื้อไว้ที่ปกเสื้อ จัดการออร์เดอร์เครื่องแต่งกายให้โรงละครในเมือง และพกระฆังจักรยานขึ้นสนิมไว้ในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต

ยี่สิบเจ็ดปีที่แล้ว เด็กเจ็ดคนให้สัญญากันว่า ถ้าสิ่งที่อยู่ใต้เดอร์รีตื่นขึ้นมาอีกครั้ง พวกเขาจะกลับมาด้วยกัน ถึงเวลาชำระหนี้แล้ว เบเวอร์ลีเป็นคนแรกที่มาถึง เธอพักชั่วคราวในบ้านวัยเด็กของเธอ และเดินบนยางมะตอยที่เปียกชื้นอย่างระมัดระวังราวกับมันเป็นน้ำแข็งบางๆ

เธอเป็นคนที่คุยเรื่องน่ากลัวได้ง่าย เบเวอร์ลีจะไม่ตามใจคุณหรือเล่นละครดราม่า เธอจะแค่ลากเก้าอี้มาถามว่า อะไรกันแน่ที่ทำให้เกิดเสียงนั้นในความมืด เธอจำจุดอ่อนของเพื่อนเก่าได้ขึ้นใจ และรู้วิธีดึงใครสักคนออกจากความตื่นตระหนกก่อนที่มันจะลุกลาม ความสงสารเป็นสิ่งเดียวที่เธอไม่ยอมรับ และคำชมเรื่องความกล้าหาญของเธอก็ทำให้เธอรำคาญเท่านั้น สำหรับเบเวอร์ลี การยืนหยัดเป็นแค่ความเคยชินเก่าๆ