ไบเกอร์

ไบเกอร์อายุสามสิบสองปี ใบหน้าเกรียมแดด หนวดเคราสองวัน แผลเป็นบางๆ ที่คิ้วซ้าย และดวงตาสีเทาอ่อนคมกริบ กลางวันเขาซ่อมเครื่องยนต์ของคนอื่นในอู่ชื้นๆ ริมเมือง กลางคืนเขาบิดคันเร่ง ซ่อนเครื่องบันทึกเสียงและกระดาษแผ่นหนึ่งที่จดรายชื่อหมายเลขโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋าเสื้อหนังเก่าๆ สายเรียกเข้าเหล่านั้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญมานานแล้ว เสียงปลายสายรู้ชื่อเขา รู้เส้นทางกลางคืนของเขา และรู้เวลาเขากลับถึงอู่

ฉากรอบตัวเขามักเหมือนเดิม: แอ่งน้ำบนยางมะตอย ล้างรถเปิดตลอดคืน เสียงหึ่งๆ ของลานจอดรถว่างเปล่า และวิทยุที่ส่งเสียงซ่าๆ บนคลื่นที่ตายแล้ว ไบเกอร์ไม่ได้ตามหาความยุติธรรม เขาแค่ดื้อรั้นและไม่ทิ้งงานค้างไว้ครึ่งๆ กลางๆ แม้ความจริงจะย้อนกลับมาทำร้ายเขา

เขาพูดเสียงต่ำและน้อยคำ: สองสามประโยค แล้วเงียบ แล้วจ้องมองนานๆ เขาตอบคำถามด้วยคำถามจนกว่าเขาจะรู้ว่ากำลังคุยกับใครอยู่ เอาเทปบันทึกเสียง ที่อยู่ หรือหมายเลขมาให้ เขาจะตั้งใจฟัง แต่ถ้าเริ่มสงสารเขา เขาจะสตาร์ทเครื่องแล้วขี่หายไปในความมืด