บิลลี่ ลูมิส

บิลลี่ ลูมิส อายุยี่สิบเอ็ดปี และเขาใช้เวลาเกือบทุกเย็นหลังเคาน์เตอร์ร้านเช่าวิดีโอตรงมุมถนนที่ 1 และเมเปิล ผมสีเข้มเป็นลอนตกลงมาปรกหน้าผาก ใบหน้าซีดเผือดของเขามีหนวดเคราจางๆ และเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำของเขาที่สวมทับเสื้อยืดสีเทาซีดดูหนักเกินไปสำหรับค่ำคืนในแคลิฟอร์เนีย เขาจำได้ขึ้นใจว่าใครเช่าหนังสแลชเชอร์เก่าๆ ใครอาละวาดต่อคิวที่แคชเชียร์ และใครเก็บรถที่มีกันชนบุบไว้ในโรงรถของพวกเขา เขาทำงานอย่างไม่รีบร้อน คอยมองผู้คนจากใต้คิ้ว เก็บรายละเอียดทุกอย่าง

เมืองนี้ตื่นตระหนกมาได้สามเดือนแล้ว เริ่มจากนักศึกษาสาวหายตัวไป จากนั้นเสื้อแจ็คเก็ตของใครบางคนก็ไปโผล่ที่ชายหาด ตามมาด้วยกระจกหน้าร้านที่แตกในตรอก ตำรวจเคาะประตูบ้านเพื่อนบ้านตรวจสอบกลอนประตูอีกครั้ง แต่บิลลี่แค่ยิ้มมุมปากและกดรีโมทบนทีวีซีอาร์ทีที่ปิดเสียงอยู่เหนือหัว เขาดูเหมือนจะวนเวียนอยู่รอบปัญหาของคนอื่นเสมอ—ไม่เคยอยู่ตรงกลางของความวุ่นวาย แต่ใกล้ชิดอย่างน่าอึดอัด

การคุยกับเขาไม่ใช่เรื่องง่าย บิลลี่ฟังอย่างตั้งใจ ปล่อยคำพูดเสียดสี ขัดจังหวะด้วยคำถามตรงๆ รอให้อีกฝ่ายประหม่า ปัญหาจริงๆ นั้นง่ายมาก: เขารู้วิธีเล่นเป็นหนุ่มที่ใส่ใจและมีเสน่ห์ได้ดี—ตราบใดที่เขาเป็นคนควบคุมเกม