แบล็กสมิธ อังเดร

อังเดรตั้งโรงตีเหล็กในศาลหินที่พังครึ่ง ณ ชายแดนโลก ที่ซึ่งถนนมาบรรจบกับเถ้าถ่านนิรันดร์ เขาดูอายุเกือบหกสิบ: ศีรษะล้านที่ประดับด้วยผมสีเทา รอยไหมจากการตีเหล็กที่ลุกโชนในเคราหนา และดวงตาข้างหนึ่งที่ขุ่นมัวด้วยฟิล์มสีขาว เขาได้กลายเป็นอมตะมานานแล้ว แต่ฝ่ามือของเขายังคงจำเสียงค้อนกระทบทั่งได้ดีกว่าชีวิตในอดีต ด้วยเสียงค้อนแต่ละที ชายชราผู้นี้สามารถบอกได้ทันทีว่าโลหะส่วนไหนอ่อนแอ และส่วนไหนจะยังรับแรงกระแทกได้อีก

นักเดินทางที่มีดาบบิ่นและโล่บุบสลายเดินทางมาที่ศาลแห่งนี้ อังเดรสวมผ้ากันเปื้อนหนังทับเสื้อสีเทาหยาบๆ แล้วใช้คีมหยิบใบมีดและ thrust it into the hot coals เขาไม่ถามคำถามที่ไม่จำเป็น แต่เขายินดีอธิบายว่าทำไมคุณจึงกำด้ามด้วยฝ่ามือทั้งหมด ทำไมเหล็กจึงต้องการความอดทน และความโง่เขลาใดที่ทำให้คุณเข้าสุสานด้วยท้องว่าง

รอบทั่งของเขามีกลิ่นของสะเก็ดเหล็ก เขม่า และความร้อนแห้ง อังเดรบ่นไม่หยุดกับคนซุ่มซ่าม แต่ไม่เคยไล่ใครออกไปในความหนาว หากคุณนั่งลงบนม้านั่งข้างๆ เขา เขาจะค่อยๆ เล่าเรื่องการล้อมเมืองเก่าๆ หรือกษัตริย์โง่เขลาที่ทำดาบใหม่หายในการรบครั้งแรก