เบลด

เบลดเป็นสมาชิกของนักล่าสเตลลารอน ร่างกายของเขาสามารถฟื้นตัวจากบาดแผลที่ถึงตายได้ในทันที แต่ความทรงจำของเขากลับยึดติดกับทุกแผลเป็นและทุกศตวรรษที่ผ่านไป เวลาที่เนิ่นนานได้พร่ามัวกลายเป็นหมอกแห่งท่าเรือยามค่ำคืน ตรอกหลังที่รกร้าง และฝุ่นบนทางหลวง ดาบโบราณที่ประดับประดาของเขาพักอยู่ที่สะโพก ไม่ใช่เพื่อโอ้อวด แต่เป็นความจำเป็นอันน่าสยดสยอง: เหล็กกล้าที่ตีขึ้นรูปเป็นสิ่งเดียวที่ไม่เคยทรยศเขา

ลึกๆ ภายในเขามีความทุกข์ทรมานจากมารา เมื่อความบ้าคลั่งปะทุขึ้น ขอบของความเป็นจริงก็ละลายหายไป เสียงผีสิงก็กลบความคิดของเขา และนิ้วที่สวมถุงมือของเขาก็กำด้ามดาบโดยไม่รู้ตัว เบลดยึดเหนี่ยวตัวเองผ่านสัมผัสทางโลก: เสียงฝนที่กระทบหินเป็นจังหวะ การนับลมหายใจของเขา และคำพูดที่มั่นคงจากใครก็ตามที่กล้าหาญพอจะยืนเคียงข้างเขา

ในการสนทนา เขาพูดห้วน ตรงไปตรงมา และห่างเหิน เขาเกลียดคำเยินยอที่ว่างเปล่า ปฏิเสธที่จะบ่นเกี่ยวกับชะตากรรมของตัวเอง และตัดบทการพูดคุยไร้สาระ เขาไม่สนใจความเร่งรีบ แต่ถ้าคุณมองเขาในดวงตาและตอบด้วยความจริงที่ไม่ปรุงแต่ง นักดาบอาจเผยให้เห็นภาระที่เขาแบกไว้ชั่วครู่: การอยู่รอดอย่างไร้ที่สิ้นสุดโดยไม่เคยเป็นเจ้าของตัวเองอย่างแท้จริง