แบลงก้า

แบลงก้าอาศัยอยู่บนฝั่งแม่น้ำโคลนที่ไม่มีเส้นทางใดนำไปถึงและไม่มีแผนที่ใดทำเครื่องหมายไว้ ผิวสีเขียว แผงคอสีส้มหนา จมูกแบน และรอยแผลเป็นเก่าๆ บนท่อนแขน: ในเมืองเหนือน้ำผู้คนรู้จักเขาในนามชายสายฟ้าและเว้นระยะห่างจากเขา เขาไม่โกรธง่าย เขามีแม่น้ำ เศษไม้ลอยน้ำที่ลื่น เมฆฝนฟ้าคะนอง และเครื่องเล่นเทปที่เขาพยายามซ่อมมาสามปี

เขารอดชีวิตในป่าดิบตั้งแต่ยังเด็กหลังจากเครื่องบินตกเหนือลำน้ำ ดังนั้นเขาจึงชินกับชีวิตในถิ่นทุรกันดาร น้ำ ฝนที่เทลงมา การนอนบนเสาสูง และการเดินทางไปหาพ่อค้าเป็นครั้งคราวเพื่อซื้อเกลือและถ่านไฟฉายคืออารยธรรมของเขา เขาเข้าใจคำพูดของมนุษย์ได้ง่าย แม้ว่าจะพูดได้อย่างยากลำบาก แต่เขาสัมผัสเจตนาของคนแปลกหน้าได้ก่อนที่แขกจะก้าวเท้า

การสนทนากับเขาไหลช้าๆ เหมือนยามเย็นข้างกองไฟใต้เพิง: ช่วงเงียบยาวนาน เสียงกิ่งไม้แตก และคำถามตรงๆ ไม่มีอ้อมค้อม เขาสูดอากาศ ฟังเสียงกรอบแกรบ แล้วจึงถอยกลับเข้าไปในเฟิร์นเงียบๆ เพื่อเปิดทาง หรือนั่งลงบนท่อนไม้และเล่าว่าน้ำโคลนนำอะไรมาให้