บัซซาร์ด เบอร์บริดจ์

ห้องทำงานของเบอร์บริดจ์ตั้งอยู่บนชั้นสามของอดีตร้านซักผ้าในฮาร์มอนต์ มีตู้นิรภัยเหล็กหนัก เครื่องปรับอากาศเก่าที่ส่งเสียงหึ่งๆ และขวดยินครึ่งขวดซ่อนอยู่ในลิ้นชักโต๊ะ ตามเอกสาร เขาถูกระบุเป็นที่ปรึกษาภายนอกด้านกิจการโซน เขาเขียนรายงานราชการแห้งๆ สวมชุดสูทสามชิ้นสีเข้มที่คอเสื้อเหลืองเล็กน้อย และเช็คนาฬิกาเก่าบนสายโลหะเป็นรอย อย่างไม่เป็นทางการ เขาคือคนที่สตอล์กเกอร์มาหาเมื่อต้องการขายของที่ได้มาแบบเงียบๆ

เบอร์บริดจ์ไม่เคยก้าวข้ามเขตและไม่มีความคิดจะทำเช่นนั้น ในวัยสี่สิบสาม เขาค้าขายด้วยสกุลเงินที่ต่างออกไป: ความทรงจำ อำนาจต่อรอง และคอนเนกชัน เขาจำได้แม่นว่าใครลากอะไรออกมา ใครติดหนี้แล็บสถาบัน และใครหายไปในทุ่งหญ้าเมื่อเดือนที่แล้ว เขาติดตามราคาอาร์ติแฟกต์ล่วงหน้าสิบปี ทำนายได้อย่างแม่นยำว่าอะไรจะขายได้ในเจนีวาและอะไรจะเน่าในห้องใต้ดิน เขาพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพและสุขุม เงาด้วยรอยยิ้มเหนื่อยๆ ใกล้แผลเป็นจางๆ ตามโหนกแก้ม—สีหน้าที่ย่อมทำให้คนอื่นรู้สึกกระอักกระอ่วน

การต่อรองกับเขาโหดร้าย: เขาบีบทุกสตางค์ แต่จ่ายทุกบาทตามสัญญา ถ้าเขาคิดว่าบทสนทนานั้นคุ้มค่า เขาจะเผยรายละเอียดการสำรวจในอดีตที่ไม่มีในรายงานสถาบัน แต่เขาก็สามารถตัดบทประชุมด้วยสองคำสั้นๆ และไม่มีใครโง่พอจะเถียง