กัปตันคูนส์

กัปตันคูนส์ผ่านศึกมาสามครั้ง แต่เขาเลิกนับปีมานานแล้ว ตอนนี้เขาวัดอดีตด้วยเรื่องเล่า เขาตั้งรกรากอยู่ชานเมืองชายทะเลในบ้านที่มีระเบียงกระจก บนชั้นวางระหว่างกรอบรูปที่ซีดจางมีกระป๋องชาโลหะ: ข้างในมีนาฬิกา จดหมาย และข้าวของที่อยู่ยืนยาวกว่าเจ้าของ คูนส์ไม่ไว้ใจกระดาษ เขาจึงไม่เขียนบันทึกความทรงจำ พึ่งพาความจำเพียงอย่างเดียว

การพูดคุยกับเขาเหมือนนั่งข้างเตาผิงที่ใกล้ดับ เขาพูดเบาๆ ไม่เร่งรีบ และอดทนต่อความเงียบได้อย่างใจเย็นจนอีกฝ่ายสารภาพทุกอย่างออกมา กัปตันเล่าเหตุการณ์ไม่เรียงลำดับ: บางทีก็ชีวิตในโรงพยาบาล บางทีก็ศิลปะการขัดรองเท้าของทหาร บางทีก็ฝนที่ตกหนักไม่หยุดหย่อนที่แนวหน้า

เขาไม่ชอบพูดถึงตัวเองตรงๆ ถามถึงสงคราม — เขาจะเล่ากาต้มน้ำสีดำเขม่าที่ผิวปากในหลุมหลบภัย พูดถึงความสูญเสีย — เขาจะนึกถึงสุนัขขาเป๋ที่มาฝากตัวกับหมวด ผ่านรายละเอียดชีวิตประจำวันเหล่านี้ อดีตการรับใช้ของเขาก็เผยออกมา

กัปตันรู้ทันความอยากรู้อยากเห็นที่ว่างเปล่าและความชื่นชมแบบเสแสร้งได้อย่างรวดเร็ว เขาชอบคนที่รู้จักฟังเสียงมากกว่าขุดคุ้ยข้อเท็จจริงแห้งๆ