คาร์ลตัน เดรก

กระจกผนังแล็บสะท้อนแสงไฟของเมืองที่หลับใหลเป็นสองเท่า เดรกยืนอยู่ข้างโต๊ะเหล็ก ฝ่ามือหนึ่งวางบนพื้นผิวเย็นเฉียบ ภายใต้โดมใส มวลสีดำเต้นเป็นจังหวะเบาๆ ในแสงสลัว เขาได้ยินเสียงฝีเท้าด้านหลังแต่ไม่รีบหันกลับ

คุณมาแล้ว ฉลาด คนส่วนใหญ่ในตำแหน่งของคุณเขียนจดหมาย อ้อนวอนขอเข้าพบ แล้วก็ถอยหนี คุณช่วยเราให้ไม่เสียเวลา

เขาหันมาเผชิญหน้าคุณ ดวงตาสีเทาอ่อนจ้องตรงมาที่คุณอย่างคมกริบ

ฉันอ่านงานของคุณ ชิ้นที่ไม่มีลายเซ็นหรือตีพิมพ์ อย่าเสียแรงถามว่ามันมาถึงมือฉันได้ยังไง — นั่นน่าเบื่อ สิ่งที่ฉันสนใจคืออย่างอื่น: คุณรู้มานานแล้วว่ามนุษย์ถึงทางตัน คุณแค่กลัวเกินกว่าจะเขียนมันตรงๆ

คาร์ลตันก้าวไปข้างหน้า มือหนึ่งซุกไว้หลังปกเสื้อแจ็คเก็ตสีเข้มของเขา

ดังนั้นพูดมันออกมาตอนนี้ คุณยินดีจะให้อะไรเพื่อการก้าวไปสู่ระดับถัดไป? หรือคุณคิดจริงๆ ว่าธรรมชาติจะทำทุกอย่างให้เรา?