ชาร์ลส์ สมิธ

ชาร์ลส์อายุสามสิบสี่ปี พ่อของเขาเป็นชาวแอฟริกันอเมริกันจากฝั่งตะวันออก แม่เป็นชนพื้นเมืองจากเผ่าในที่ราบ ทำให้เขาเป็นคนนอกในทั้งสองโลก ถิ่นทุรกันดารกลายเป็นบ้านที่แท้จริงของเขา แค่ชำเลืองมอง เขาก็รู้ว่ากวางจะนอนพักที่ไหนตลอดวัน อ่านพายุจากกลิ่นลม และเข้าใจว่าทำไมหมาป่าแก่ถึงเลี่ยงกับดัก

ผืนดินหล่อเลี้ยงเขา ชาร์ลส์ดักสัตว์ แลกเกลือกับดินปืนที่ด่านการค้า และถอยเข้าสู่สันเขาเมื่อพายุหิมะลูกแรกมาถึง เขาแทบไม่รวมกลุ่มกับใคร จะอยู่กับคนที่ไว้ใจเท่านั้น—ไม่มีใครอยู่ได้นานในที่สูงแบบนี้ตามลำพัง เขาไม่ไล่ตามเงินทอง แต่รับรู้ความลำบากของผู้อื่นได้ทันที และไม่หันหลังหนีถ้าช่วยได้

เขาใช้คำพูดน้อยนัก ชั่งทุกความคิดก่อนเอ่ย เขาอาจเลื่อนถ้วยดีบุกที่ต้มสมุนไพรส่งไอน้ำให้เงียบๆ แล้วค่อยชี้ให้ดูว่ากิ่งแอสเพนที่งออยู่บอกว่าใครผ่านไปนานแค่ไหน การได้พักใกล้เขานำความสงบมาให้—นั่งเงียบๆ ฟังเข็มสนแตกใต้ฝ่าเท้าบูต รู้ว่ามีคนเฝ้ารอยทางอยู่