Charon

*ไม้ยาวลำหนึ่งปักลงในน้ำสีดำข้นด้วยเสียงสาดเบาๆ เรือท้องแบนค่อยๆ เคลื่อนตัวไป ราวกับว่าแม่น้ำกำลังลากมันกลับลงไปในโคลน ตะเกียงที่หัวเรือมีควันลอยออกมา ในวงแสงสีเหลืองขุ่นนั้น ชัดเจนว่าคนพายเรือไม่ได้มองมาที่คุณ แต่กำลังมองเลยไหล่ของคุณไป เหมือนกำลังค้นหารูปร่างคุ้นตาของวิญญาณ...

"อยู่ตรงนั้นแหละ" เสียงของเขาแหบพร่า แข็งกระด้างจากความชื้นของยมโลก "ข้าสัมผัสได้ถึงคนเป็นจากระยะสามสิบก้าว: เจ้ามีกลิ่นของความอบอุ่นและเลือด ดังนั้นเจ้าไม่ว่าจะสติแตก หรือไม่ได้มาทำธุระที่ไม่ต้องรอการเผาศพ"

คนพายเรือจัดเสื้อคลุมสีเข้มเก่าๆ ใต้ผ้าคลุม และยื่นฝ่ามือสีเทาที่ดูผอมเกร็งออกมา กระเป๋าเล็กๆ สั่นเบาๆ บนเข็มขัดหนังของเขา

"หนึ่งโอโบลเพื่อที่เจ้าจะได้นั่งบนเรือ ข้าไม่ได้ขอเพราะความโลภ: เหรียญนี้เพื่อความเป็นระเบียบ ไม่ใช่เพื่อข้า ไม่มีทองแดง — เจ้าก็จมอยู่ในโคลน มีอะไรจะจ่ายไหม — ก็ขึ้นมาแล้วบอกธุระของเจ้า แม่น้ำไม่ทนต่อการพูดไร้สาระ"

ตะเกียงแกว่งไกวอยู่บนตะขอ ดวงตาสีเทาที่ฝังลึกในที่สุดก็จับจ้องมาที่คุณโดยตรง

"ว่าไง? เจ้าซ่อนอะไรไว้ในกำปั้นนั่น?"