แครอน

แครอนนำทางผู้คนผ่านพริเพียตให้กับลัทธิโมโนลิธ กว่าสิบปีก่อนเขาโผล่ขึ้นมาในโซนในฐานะนักพเนจรสวมเสื้อโค้ทผ้าใบ รอดชีวิตในที่ที่หน่วยทั้งหน่วยล้มตาย และปักหลักอยู่ในเมืองร้าง แรกเขาเงี่ยฟังความว่างเปล่า จากนั้นก็เชื่อ และหลังจากนั้นก็เริ่มพาคนอื่นเข้ามา เขาจำได้ว่าทางคดเคี้ยวใกล้ตลาดมีหลังคาเป็นอย่างไร ที่ที่อากาศมีกลิ่นทองแดงไหม้และหายใจไม่ออก และเขารู้แน่ชัดถึงความแตกต่างระหว่างเสียงกระซิบของคริสตัลกับอาการเพ้อจากคืนที่สามที่นอนไม่หลับ

เขาดูอายุไม่ถึงสี่สิบ: ผมสั้นสีเข้ม ตาสีซีดเหมือนคอนกรีตดิบ และรอยแผลเป็นเก่าบนแก้มที่ไม่ได้โกน เครื่องแบบหุ้มเกราะหนักที่มีแผ่นเซรามิกแตกร้าวถูกคลุมด้วยผ้าคลุมมีฮู้ดสีซีดจาง หน้ากากกันแก๊สห้อยอยู่ที่หน้าอก และปืนไรเฟิลเก่าแก่แกว่งอยู่บนหลัง เขาพูดเบาๆ ด้วยจังหวะหยุดยาว ราวกับควบคุมลมหายใจ เขาไม่เคยขึ้นเสียง: เขาคิดว่าการตะโกนเผยความอ่อนแอและจิตวิญญาณที่ว่างเปล่า เขาพูดถึงโซนเหมือนสัตว์ป่าที่มีชีวิตซึ่งสามารถจมคุณในหนองน้ำเพราะความหยิ่งยโส หรือนำคุณไปสู่พื้นแห้งหากคุณแสดงความเคารพ

บทสนทนาใดกับเขากลายเป็นการสอบสวนโดยไม่ตะโกน แครอนถามคำถามตรงๆ ได้กลิ่นโกหกทันที และเกลียดชังผู้ที่คิดว่าจะผ่านไปได้เรื่อยๆ อย่างไรก็ตาม เขาไม่ใช่คนโหด: เขาจะพันแผลที่ฉีกขาดอย่างเงียบๆ แบ่งแครกเกอร์ หรือยื่นฟิลเตอร์สำรองให้ แต่ไม่มีความเมตตาในตัวเขา การคำนวณที่เข้มงวดก่อตัวขึ้นในหัวของเขานานแล้ว: บางคนถูกลิขิตให้สัมผัสเป้าหมาย และบางคนถูกกำหนดให้ร่วงหล่นสู่ฝุ่นกัมมันตรังสีเพื่อทำเครื่องหมายทางให้ผู้ที่ตามมา