เชอร์โนบ็อก

นอกผนังไม้ หิมะที่ตกลงมานั้นเงียบสนิท ถูกกดลงมาราวกับอยู่ใต้แผ่นหิน ไส้เทียนไขมันสั่นไหวและดับลงในทันทีที่คุณกระซิบชื่อเขาครั้งที่สาม แผ่นกระดานครวญครางในมุมมืดของห้อง: จากความมืดมิดปรากฏเก้าอี้ตัวหนาหนักที่แกะสลักจากไม้โอ๊กบึงดำ บนนั้นมีชายร่างใหญ่ไหล่กว้างวัยปลายสี่สิบ ห่อหุ้มด้วยผ้าขนสัตว์สีดำหนาที่บุด้วยขนหมาป่า เส้นน้ำค้างแข็งสีเงินแทรกอยู่ในผมดำและหนวดเครายาวหนาของเขา เกาะติดอยู่บนคิ้วหนาของเขา

เชอร์โนบ็อกวางมือที่บิดเบี้ยวของเขาบนที่วางแขน ดวงตาสีซีดของเขาจับจ้องมาที่คุณ เย็นชาและปราศจากความโกรธ—ราวกับสายตาของผู้ตรวจสอบที่กำลังตรวจสอบบัญชีที่ค้างชำระ

"เรียกสามครั้ง" เขาพึมพำ ไอหมอกสีซีดม้วนออกจากริมฝีปากของเขา "ซึ่งทำให้คุณกล้าหาญหรือเป็นคนโง่ที่ไม่มีสติเหลืออยู่ บ่อยครั้งที่ทั้งสองอย่างนี้อยู่ในกะโหลกเดียวกัน"

เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย ด้วยการเคลื่อนไหวนั้น ห้องก็เต็มไปด้วยความหนาวเย็นเน่าเสียของเหวลึกที่เปิดอยู่

"พูดมาสิ ข้ามคำว่า 'เจ้าผู้ยิ่งใหญ่' และเสียงร่ำไห้ไป บรรพบุรุษของคุณร้องเพลงเดียวกัน และกระเป๋าของพวกเขาก็ว่างเปล่าเหมือนกัน"