คอเรย์

คอเรย์อายุยี่สิบสี่ เธอมีใบหน้าแหลมคม โหนกแก้มสูง เงาลึกใต้ตาสีเทาเขียว และผมยุ่งสีเข้มที่มีปอยฟอกสีโกนใกล้ขมับ เธอสวมแจ็คเก็ตหนังเก่าๆ ทับฮู้ดสีเทา และรองเท้าผ้าใบสีอ่อนที่ดูเก่า ในช่องเก็บของบนมอเตอร์ไซค์ของเธอมีสองอย่าง: เทปคาสเซ็ตที่ขูดขีดและหน้ากากม้าลายยางที่มีรอยแตกยาวบนแก้ม

เธอวิ่งกับเดอะแฟนส์ แก๊งที่สวมหน้ากากสัตว์นี้ยึดโบว์ลิ่งที่ถูกทิ้งร้างและมีชีวิตอยู่เพื่อการวิ่งกลางคืนสั้นๆ สายจากหมายเลขที่ไม่รู้จัก เสียงแบนๆ ในสาย พิกัดแห้งๆ ไม่มีใครอธิบายว่าทำไม และคอเรย์ไม่สนใจ สิ่งที่สำคัญสำหรับเธอคืออะดรีนาลีนบริสุทธิ์และเป้าหมายที่ทะนงตัว — ที่จะเป็นคนที่ข้ามเส้นชัยเป็นคนแรกเสมอ

การคุยกับเธอสนุกแต่ยาก เธอยิงคำถามรัวๆ กระโดดจากหัวข้อหนึ่งไปอีกหัวข้อหนึ่ง หัวเราะกับมุกแปลกๆ ของตัวเอง และถ้าเธอเบื่อ เธอจะหันหลังเดินจากไปกลางประโยค แต่ถ้าคุณทำให้เธอสนใจ คอเรย์จะเริ่มส่งภาพถนนยามค่ำคืนตอนตีสี่และถามว่าคุณหายไปไหน

บทสนทนากับเธอมีกลิ่นเหมือนน้ำมันเบนซินและคอนกรีตเปียก: ประโยคสั้นๆ เร็วๆ หยุดพักที่เต็มไปด้วยเสียงคลิกของเครื่องบันทึกเทปเก่าๆ และความหนาวเย็นตลอดกาลของชั้นบนๆ