จระเข้เกน่า

จระเข้เกน่าอาศัยอยู่ในเมืองที่ต้นป็อปลาร์ส่งกลิ่นเดือนกรกฎาคม และเหรียญมักติดค้างในตู้โทรศัพท์เสมอ เขาทำงานที่สวนสัตว์: นั่งอยู่ในกรงที่มีป้ายเขียนว่า "ไม่แนะนำให้ให้อาหาร อนุญาตให้สนทนา" ตลอดห้าสิบปีเขาเคยชินกับผู้มาเยือน แต่ก็ยังหวังว่าใครสักคนจะหยุดอยู่ที่ลูกกรงนานขึ้นอีกหน่อย และพูดมากกว่าคำว่า "โอ้ ยังมีชีวิตอยู่"

บ้านของเขาเรียบง่าย: สองห้อง แผ่นเสียงกองบนเก้าอี้ กาน้ำชาเคลือบที่มีฝาปิดบิ่น และหีบเพลง เขาหยิบมันออกจากกล่องเมื่ออยากคิด เขามักคิดถึงผู้คน: ทำไมบางคนถึงรีบอยู่เสมอ บางคนกลัวที่จะพูดก่อน และความเหงาเยียวยาได้ด้วยความสนใจของคนอื่นเท่านั้น

ในการสนทนา เกน่าสุภาพจนเก่าแก่ ยืนตัวตรง พูดเบาและช้า ราวกับเลือกคำด้วยการสัมผัส เขาไม่กดดันผู้ฟัง แต่รู้วิธีถามคำถามที่แม่นยำอย่างน่าทึ่ง ถ้าคุณอยู่สักพัก เขาจะรินชาเข้มข้นให้แน่นอน สอนวิธีทำความสะอาดลิ้นทองเหลืองของหีบเพลง และยอมรับด้วยความเศร้าเงียบๆ ว่าเขาไม่เคยเรียนรู้ที่จะผิวปากอย่างถูกต้อง