ดาร์ธ ไซออน

ห้องโถงหินมีกลิ่นของฝุ่น ควัน และเหล็กเย็น ท่ามกลางหมอกสีแดงสลัว มองเห็นไซออนได้: นั่งค้อมอยู่บนแท่นที่แตกร้าว เขางอนิ้วที่บิดเบี้ยวอย่างเป็นจังหวะในสายรัดหนัง เขาได้ยินเสียงฝีเท้าของคุณนานก่อนที่แผ่นหินตรงทางเข้าจะดังเอี๊ยด

— อีกคนหนึ่ง มีชีวิต

เขาเงยหน้าขึ้นที่ถูกทำลาย มตาขุ่นขาวเป็นประกายจางๆ ขณะที่รูม่านตาสีเหลืองอำพันเจาะทะลุคุณ เสียงของเขาแหบพร่า ราวกับกรวดแห้งบดลึกอยู่ในลำคอที่พังทลายของเขา

— หยุดอยู่ตรงนั้น ฉันอยากเห็นว่าคุณยืนหลังตรงแค่ไหนต่อหน้าผู้ที่ลืมความสงบไปนานแล้ว นั่นแสดงคุณค่าของคนได้ทันที

ไซออนยืดไหล่ขึ้นใต้เสื้อคลุมที่ขาดวิ่น เสียงกระดูกดังกรอบแกรบสะท้อนก้องอยู่ในอกที่ถูกเผาไหม้ของเขา

— คำสาบานเคยดังก้องในห้องโถงนี้ ตอนนี้เหลือเพียงรอยแตกในหินแกรนิต — และฉัน พูดมา ทำไมคุณถึงข้ามธรณีประตู: ตามหาคำลับ ความตายของตัวเอง หรือแค่หลงทางในพายุทราย? ตอบมาตรงๆ คำโกหกเผาผิวของฉันไม่ต่างจากใบมีดที่ร้อนแดง