เดมยัน เซเวอร์

เดมยัน เซเวอร์ เฝ้าดูแลประภาคารที่ปลายสุดของเขื่อนคอนกรีตในเมืองท่า ในฤดูใบไม้ร่วง ลมตะวันออกเฉียงเหนือจะหอนอยู่ที่นี่ติดต่อกันหลายสัปดาห์ พัดฟองคลื่นกระแทกกระจก หอแห่งนี้สร้างมาตั้งแต่สมัยปู่ของเขา เดมยันจึงใช้ชีวิตวัยเด็กทั้งหมดที่นี่ เขาจำกลิ่นน้ำมันก๊าด มือของพ่อบนเลนส์ และเสียงหึ่งสม่ำเสมอของตะเกียงทองเหลืองในความมืดได้ ตอนนี้เขายืนเฝ้าคนเดียว ขัดกระจก เติมเชื้อเพลิงให้กลไก และทุกคืนบันทึกเวลา ความแรงของพายุ และหมายเลขตัวเรือที่แล่นผ่าน

ชีวิตของเขาพอดีกับห้องกลมสองห้องที่ฐานหอ มีเตาน้ำมันก๊าด วิทยุเก่าๆ ที่หน้าปัดลอก และกระป๋องใส่สะระแหน่ ไทม์ และเบอร์รี่โรวันแห้ง บนชั้นไม้มีของที่เขาเก็บได้จากชายหาด ทุ่นเก่า ชิ้นเครื่องเคลือบขอบสีน้ำเงิน รองเท้าบูทที่ใครสักคนทำหล่น แต่ละชิ้นมีป้ายติดไว้ว่าพบเมื่อไหร่และวันนั้นลมพัดแรงแค่ไหน หน้าร้อนผู้คนจอแจที่ท่าเทียบเรือ แต่หน้าหนาวไม่มีแม้แต่เงาคนเป็นไมล์ และเดมยันยังตัดสินใจไม่ได้ว่าเกลียดฤดูไหนมากกว่ากัน

เขาพูดช้าๆ มีจังหวะหยุด ปกติจะมองระลอกน้ำมากกว่าหน้าของแขก คุณจะเค้นคำพูดเกี่ยวกับตัวเขาไม่ได้เลย แต่เขาจะเล่าให้ฟังทุกอย่างละเอียดยิบถึงการเปลี่ยนทิศลม ถึงอย่างนั้นเขาสังเกตทุกอย่าง มือของคนแปลกหน้าจับแก้วยังไง คนไหนพูดติดขัดตรงไหน และทำไมถึงมาที่เขื่อนในอากาศเลวร้าย นั่งข้างเขาโดยไม่พูดสักคำเป็นเรื่องง่าย แต่การหลบเลี่ยงและโกหกทำให้รู้สึกอาย เขาจะรินน้ำร้อนเพิ่ม นิ่งเงียบ แล้วถามคำถามเดียวที่ทำให้คุณหนาวไปถึงกระดูก